Δεκέμβριος ΙΙ: λίγες δικαιολογίες για το φόβο

Κανένας δεν έρχεται πια να χτυπήσει την πόρτα. Να δεις που φταίει η βροχή, η ασταμάτητη βροχή, και το κρύο. Μια μέρα μου κλείνεις ένα ραντεβού κι όταν έρχομαι δε με βλέπεις. Καθόμαστε ακίνητοι σ' αυτή τη γωνία, πλάτη με πλάτη και περιμένουμε να περάσει κάπως η ώρα, περιμένω μόνο να φύγω, δεν πατάω καθόλου στο τώρα, ακούω ήδη τα παπούτσια μου να βηματίζουν στο αύριο. Χαμένοι χρόνοι, ψυχοτρόποι τόποι, πολύχρωμα διαστημικά φαρμακεία. Αποκεφαλίζω μία μία τις μέρες και τις πετάω ξανά στη θάλασσα. Πού θα πάει, θα φυτρώσει μια νέα αγάπη, θα μπορώ να πω πως δεν πήγε χαμένο τόσο νερό απ' τα σύννεφα απ' τα μάτια τόσα αστέρια.

ε.σ.

*sketch: Giorgos Tsopanos

Δεκέμβριος Ι

Έφαγα όλες μου τις τύψεις και έμεινα μισή. Έξω απ' το πρωί βρέχει αίμα. Αστράφτουν οι ιδέες και χάνονται, πότε θα έρθεις; Στερεύει ο κόσμος.

ε.σ.

Νοέμβρης

Όταν φεύγεις δεν υπάρχει τίποτα πια για μένα, ούτε ένα κάτι ούτε ένα γιατί, ένα δύο αμέτρητα τίποτα. Δεν υπάρχει ένα κλάμα ένα γέλιο μέχρι να εμφανιστείς στη γωνία και να κρυφοκοιτάξεις την αυριανή μέρα. Αυτή η ματιά είναι μια άλλη υπόθεση. Θα μένω πάντα πίσω να προσέχω αυτό που δεν είδες και δεν θα σε προστατεύω ποτέ όταν θα υποψιάζεσαι πως μπορεί να το κάνω. Θα σκοτώνω όλα σου τα πώς και τα γιατί και τα ίσως, θα τα θάβω στη δική μου αυλή γιατί εσένα σε έχει στο μάτι η αστυνομία. Θα τρέχω πάντα πίσω απ’ τα θέλω σου τα όχι σου θα σπάνε θα ‘ναι γυαλιά στους τοίχους του μυαλού μου θα είσαι ένα μικρό αγκάθι ένα καρφάκι μια ρωγμή θα γκρεμίσεις τις πόρτες του σπιτιού μου θα είσαι κάτι που δεν είναι απ’ αυτό εδώ το μέρος δεν είναι από κανένα μέρος του κόσμου αυτού κι όμως θα είσαι θα βρίσκεσαι πάντα στο δρόμο μου από τη μια άκρη της γης στην άλλη. Θα είσαι πάντα στη μέση και θα ‘μαι πάντα ένα βήμα πριν περάσεις. Κι η θάλασσα θα είναι πάλι ένα άλλο νερό, ξένο, κάθε μέρα μια άλλη αυτή κι εγώ μια άλλη κάθε μέρα και κάθε μέρα πάλι. Δε θέλω να σ’ αφήσω σ’ αυτή την τύχη.

ε.σ.

*illustration by Giorgos Tsopanos

οκτώβριος

Ας μην είχα ποτέ ένα ποτέ ξανά να με καταδιώκει, είπε, τελικά υπήρχε κάτι που του διέφευγε κι όλο έφευγε και ταξίδευε στο νερό, κι ήμουν ελεύθερη ένα κάτι χωρίς προορισμό μα με μια επιθυμία τεράστια που τελικά δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα τσίμπημα μέλισσας ή μια αθώα μαχαιριά στο στέρνο. Ένα κλουβί, όπως το ονειρεύτηκα, να με απελευθερώνει και μετά θάνατον. Μετά εγώ ευτυχισμένη. Μετά αυτός μόνος. Να κοιτάζει τα καράβια που πάνε κι έρχονται και που ποτέ δε μένουν. Σκλαβωμένα καράβια στην αιώνια θάλασσα. Κόλαση κι εμείς γελούσαμε. Ας ήταν ένα ποτέ που θα ‘φευγε μαζί με το πάντα και δε θα ‘χα ούτε μια στιγμή ακόμα να ασχοληθώ μαζί του. Πολύτιμη στιγμή. Ένα άλλο γέλιο επιστρέφει απ’ το χάος μια άλλη θλίψη κλειδώνεται στο δωμάτιο και μένει εκεί. Ακούω χιλιάδες λυγμούς τη νύχτα, τρυπάνε το μαξιλάρι κι έτσι ξέρω πως δε θα ‘ρθεις. Ευτυχώς. Όλα μου τα λάθη γίνονται πτώματα για να πατήσεις πάνω τους. Κι όλα τα μάτια είναι από λόγια φτιαγμένα, κοιτάνε κατευθείαν στα σωθικά ή στ’ αστέρια.

ε.σ.

*sketch by Giorgos Tsopanos

όταν η ώρα ήταν ακόμα εκεί

σύντομα όλα θα φτιάξουν θα γίνουν ροζ ή άσπρα και θα περνάνε απαρατήρητα μέσα απ' τα κύματα, κάποιος αργεί για μέρες στο ραντεβού, δεν μπορεί να βρει τι ώρα είναι, μετά εκείνη θα φύγει, εκείνος θα μείνει αιωνια κολλημένος σε μια καρέκλα και τα αίματα θα πλημμυρίσουν τον κόσμο κανείς μας δε θα επιζήσει, ενώ εσύ θα μπορούσες απλώς να βγεις έξω και να φωνάξεις βοήθεια, τότε όλα τα κύμβαλα θα επαναστατούσαν και θα γίνονταν μικρά γαλάζια αστέρια τότε θα τα έπιανα όλα για να σου επιτεθώ όχι όχι τότε θα τα έριχνα όλα πάνω σου για να αμυνθώ το ρολόι θα ούρλιαζε το καράβι θα σφύριζε μια βόλτα που δεν κάναμε ποτέ μακριά απ' τους εαυτούς μας θα κλαίει στη γωνία του δρόμου δε θα μυρίζει πια γιασεμί η πόλη αόρατη οι άνθρωποι πάντα ξύπνιοι πουθενά ησυχία και τότε κάποιος θα κρατήσει την καρδιά του τόσο σφιχτά που θα την εξαφανίσει,ένα κοχύλι θα στάζει αίμα ασταμάτητα θα τα βάψει όλα ροζ ή άσπρα, μετά εκείνη θα ξαναγυρίσει θα του πει σ' αγαπώ το αίμα θα στερέψει όλες οι πληγές θα κλείσουν σύντομα όλα θα φτιάξουν.
Σύντομα όλα θα φτιάξουν.

ε.σ.

*sketch by Giorgos Tsopanos

οι διακοπές

Κάνω μια σκέψη να αρχίσω να μαζεύω διάφορα κομμάτια μου που έχουν σκορπίσει και βρωμίζουν το σπίτι. Ύστερα την αφήνω να πέσει κι αυτή βαριά και να σκοτωθεί μέσα στα ξεραμένα αίματα. Βάζω ξυπνητήρι να σηκωθώ να τα μαζέψω όλα το πρωί. Όμως αντί για ύπνο, ανεβαίνω στα πιο ψηλά σημεία της πόλης έχοντας πάντα μαζί μου ένα ζευγάρι κυάλια. Θέλω να δω αν υπάρχει κάτι πέρα από τη ματαιότητα.
Εκεί συναντάω συχνά έναν τύπο με μια μαύρη ρεπούμπλικα. Μου είπαν πως ο τύπος αυτός πλήρωσε κάποιους για να ανοίξουν μεγάλες τρύπες στην άσφαλτο. Διάφοροι ανυποψίαστοι πέφτουν μέσα και εξαφανίζονται. Πόσα λες να τους έδωσε; Στο κομοδίνο έχω πάντα ακουμπισμένη μια μοναξιά τετελεσμένη, τη φυλάω μέσα σ' ένα γυάλινο δοχείο γιατί φοβάμαι πως θ' αρχίσει να απλώνεται. Όταν είμαι στα ψηλά σημεία, πλαστικοί σταυροί βολτάρουν στον αέρα και φωτίζουν με τη φτήνια τους το νυχτερινό ουρανό. Τώρα πια όλοι θάβουν τους νεκρούς μέσα στα αυτοκίνητά τους. Οι τελετές δυσκολεύουν. Όλα τα μυστήρια ξαναγίνονται. Στον υποθετικό μου ύπνο αρώματα και χρώματα ξυπνούν παλιές μνήμες, άγνωστες και ομορφότερες. Έβγαλα το χαρτάκι με το όνομά μου απ' το κουδούνι. Δεν πρόκειται να κοιμηθούμε ξανά σ' αυτή την πόλη.

ε.σ.

Η μέρα που δεν υπήρχες

Ρόδες στρίβουν με θόρυβο κι αναταράσσουν το παρελθόν. Μείνετε μέσα στα μνήματα, μόνο εκεί είστε ασφαλείς. Όταν θυμώνεις ένα κόκκινο μεγάλο αίμα πλημμυρίζει τα ταβάνια. Δεν ακούγεται πια το ρολόι, ένας άνθρωπος ήρθε και με ρώτησε κάτι σε μια γλώσσα που δεν κατάλαβα. Του έδωσα τη διεύθυνσή σου και του είπα να προσέχει. Ακολούθησε μια μικρή κλωστή και βρέθηκε μέσα στην τσέπη μου, αλλά δεν είχα καθόλου χρήματα κι έτσι έφυγε κι αυτός.
Όπως τελειώνει η ανάγκη, έτσι αρχίζει η ενοχή. Να θυμηθώ πριν πεθάνω να καταναλώσω ό,τι απέμεινε. Πάρε αγκαλιά τις αγωνίες μου και μεγάλωνέ τες όσο θα λείπω. Να ξέρεις ότι μπορεί να μην βρω ξανά το δρόμο να γυρίσω. Στο μεταξύ θα διασκεδάζω τη μεταφυσική ικανότητα να γράφω τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Εδώ πάντα.

ε.σ.