Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Απόψε


artwork by Giorgos Tsopanos


Και πες μου τώρα
γιατί ντύθηκες αυτός
και
ποιός αγαπάει ποιόν σ' αυτό το παιχνίδι;
ποιός νίκησε όταν με πήρε ο ύπνος;

και κάτι ακόμα

θύμισέ μου τι ακριβώς παίζουμε
η μοναξιά είναι σαν ρολόι
στις μεγάλες ταχύτητες λείπει, δεν είναι εκεί

το ταξί

η μοναξιά είναι κάπως σαν κι εσένα
πολύ διάφανη, ευγενική και
πολύ χαμογελαστή
στο τέλος
πάντα
την πληρώνεις.

ε.σ.

2 σχόλια:

  1. Πολύ όμορφο! Παραθέτω -αν μου επιτρέπετε- μερικές παρατηρήσεις. Η πρώτη στροφή προφανώς παραπέμπει σε κάποιο παιχνίδι ρόλων, ωστόσο ο στίχος περί ύπνου, καίτοι κρυπτικός, την κάνει ερμητική, δηλαδή απολύτως ιδιωτική. Με όλο το θάρρος -και το σεβασμό για τα προσωπικά σας γραφόμενα- θα πρότεινα το εξής:

    Και πες μου τώρα
    γιατί ντύθηκες αυτός ο γάτος
    και
    ποιος αγαπάει ποιον σ' αυτό το παιχνίδι;
    ποιος νίκησε όταν με πήρε ο ύπνος γαβγίζοντας;

    Και εξηγούμαι: προτείνω το εν λόγω αντιθετικό σχήμα παραπέμποντας στο παιχνίδι του σκύλου και της γάτας, αφενός για να ανοίξει το νόημα και αφετέρου παίρνοντας λαβή από τη δεύτερη στροφή σας όπου μεταχειρίζεστε τη διαστολή του χρόνου που εισήγαγε η θεωρία της σχετικότητας με ανατρεπτική διάθεση. Και ξανά-εξηγούμαι:
    «η μοναξιά είναι (το σαν περιττεύει, πιστεύω) ρολόι», δηλαδή είναι χρόνος καθοδόν, και συνεχίζετε: «στις μεγάλες ταχύτητες λείπει». Πιστεύω, και επειδή δεν είναι όλοι γνώστες της θεωρίας της σχετικότητας, μια εννοιολογικότερη (sic) διατύπωση θα φώτιζε το σχήμα σας. Προτείνω: «διαστέλλεται τόσο που λείπει, δεν είναι εκεί».
    Το ταξί είναι εξαιρετικό εύρημα, μπράβο σας! Όπως και η έξοδος του ποιήματος, υποδειγματική. Ιδίως η διττή φύση της φράσης «την πληρώνει», που υποδηλώνει, απ’ τη μια, την νομοτελειακή τιμωρία των απανταχού μοναχικών αλλά παράλληλα παρωδεί κομψά την επιταγή της λέξης μοναξιά που δεν άλλη από την πλήρωσή της.
    Ευχαριστώ για το χώρο και ελπίζω η παρέμβαση να ήταν διαφωτιστική.

    Ισίδωρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή