Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

δυο κουβέντες για το αντίθετο του τοίχου



Είσαι εδώ. Στέκεσαι στην πόρτα. Στέκομαι στο πλάι σου. Πλάι μου εσύ, μόνο ανασαίνεις. Ακούω την ανάσα σου. Ακούς την αγωνία μου; Ακούω τα βήματά σου καθώς περπατάς πάνω στον τοίχο. Περπατάς, περπατάς, ύστερα παίρνεις μια βαριά και τον γκρεμίζεις. Μετά όλα ήρεμα, όλα εν τάξει. Νομίζω όμως ότι μου άρεσε ο τοίχος. Αυτός που γκρέμισες. Έτσι νομίζω. Νομίζω ότι μου άρεσε κι ο ήχος. Από τη βαριά. Έτσι λέω, νομίζω. Και καμιά φορά- μην το πεις πουθενά- νομίζω ότι ανάβουν πολύχρωμες λάμπες στις εισόδους των γύρω σπιτιών κι ακούγονται από μέσα τέτοια ίδια γκρεμίσματα και γέλια. Και καμιά φορά- πιο σπάνια- και ουρλιαχτά και κλάματα. Γιορτή είναι αυτό; Δε νομίζω, δε γνωρίζω ακόμα, μόνο υποθέτω.
Προς το παρόν σβηστά όλα τα φώτα. Το φιλμ καμένο. Οι τοίχοι στη θέση τους. Μόνο καληνύχτες.
(ε.σ.)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου