poetry in motion

Ιανουάριος

2012-01-09T02:47:00.001+02:00

Σε μια άκρη των νεύρων κάθεται ένας μήνας ξιπόλυτος, ένας μήνας ξιπασμένος. Κάποτε θα τελειώσει το οξυγόνο, γελάει, ύστερα συντάσσει τη διαθήκη του και περιμένει να πεθάνει από ασφυξία. Κάποιος άλλος γράφει ένα γράμμα ερωτικό σαν θάλασσα και μες στον ύπνο το αλλάζει με τη διαθήκη. Τώρα οι αγκαλιές θα έρχονται σαν περιουσία παντοτινή, τώρα οι μέρες θα πεθαίνουν σε ανάσες που κόβονται κοντά στο αυτί σου. Κι αφού δεν ήξερα να γράψω στη γλώσσα σου ούτε μια λέξη, γέμισα με κιμωλία γραμμές τους τοίχους του σπιτιού μου. Πότε θα ξημερώσει αυτή η φυλακή; Να τις διαβάσεις. Πότε θα βρέξει λίγη ακόμα από κείνη τη ματιά σου; Να απαντήσεις. Να ετοιμάσω τις βαλίτσες μου για τα βαθύτερα σκοτάδια.

ε.σ.

*artwork by Giorgos Tsopanos

Δεκέμβριος ΙΙ: λίγες δικαιολογίες για το φόβο

2011-12-31T23:59:00.003+02:00

Κανένας δεν έρχεται πια να χτυπήσει την πόρτα. Να δεις που φταίει η βροχή, η ασταμάτητη βροχή, και το κρύο. Μια μέρα μου κλείνεις ένα ραντεβού κι όταν έρχομαι δε με βλέπεις. Καθόμαστε ακίνητοι σ' αυτή τη γωνία, πλάτη με πλάτη και περιμένουμε να περάσει κάπως η ώρα, περιμένω μόνο να φύγω, δεν πατάω καθόλου στο τώρα, ακούω ήδη τα παπούτσια μου να βηματίζουν στο αύριο. Χαμένοι χρόνοι, ψυχοτρόποι τόποι, πολύχρωμα διαστημικά φαρμακεία. Αποκεφαλίζω μία μία τις μέρες και τις πετάω ξανά στη θάλασσα. Πού θα πάει, θα φυτρώσει μια νέα αγάπη, θα μπορώ να πω πως δεν πήγε χαμένο τόσο νερό απ' τα σύννεφα απ' τα μάτια τόσα αστέρια.

ε.σ.

*sketch: Giorgos Tsopanos

Δεκέμβριος Ι

2011-12-08T18:26:00.003+02:00

Έφαγα όλες μου τις τύψεις και έμεινα μισή. Έξω απ' το πρωί βρέχει αίμα. Αστράφτουν οι ιδέες και χάνονται, πότε θα έρθεις; Στερεύει ο κόσμος.

ε.σ.

Νοέμβρης

2011-11-07T18:58:00.002+02:00

Όταν φεύγεις δεν υπάρχει τίποτα πια για μένα, ούτε ένα κάτι ούτε ένα γιατί, ένα δύο αμέτρητα τίποτα. Δεν υπάρχει ένα κλάμα ένα γέλιο μέχρι να εμφανιστείς στη γωνία και να κρυφοκοιτάξεις την αυριανή μέρα. Αυτή η ματιά είναι μια άλλη υπόθεση. Θα μένω πάντα πίσω να προσέχω αυτό που δεν είδες και δεν θα σε προστατεύω ποτέ όταν θα υποψιάζεσαι πως μπορεί να το κάνω. Θα σκοτώνω όλα σου τα πώς και τα γιατί και τα ίσως, θα τα θάβω στη δική μου αυλή γιατί εσένα σε έχει στο μάτι η αστυνομία. Θα τρέχω πάντα πίσω απ’ τα θέλω σου τα όχι σου θα σπάνε θα ‘ναι γυαλιά στους τοίχους του μυαλού μου θα είσαι ένα μικρό αγκάθι ένα καρφάκι μια ρωγμή θα γκρεμίσεις τις πόρτες του σπιτιού μου θα είσαι κάτι που δεν είναι απ’ αυτό εδώ το μέρος δεν είναι από κανένα μέρος του κόσμου αυτού κι όμως θα είσαι θα βρίσκεσαι πάντα στο δρόμο μου από τη μια άκρη της γης στην άλλη. Θα είσαι πάντα στη μέση και θα ‘μαι πάντα ένα βήμα πριν περάσεις. Κι η θάλασσα θα είναι πάλι ένα άλλο νερό, ξένο, κάθε μέρα μια άλλη αυτή κι εγώ μια άλλη κάθε μέρα και κάθε μέρα πάλι. Δε θέλω να σ’ αφήσω σ’ αυτή την τύχη.

ε.σ.

*illustration by Giorgos Tsopanos

οκτώβριος

2011-10-26T20:49:00.004+03:00

Ας μην είχα ποτέ ένα ποτέ ξανά να με καταδιώκει, είπε, τελικά υπήρχε κάτι που του διέφευγε κι όλο έφευγε και ταξίδευε στο νερό, κι ήμουν ελεύθερη ένα κάτι χωρίς προορισμό μα με μια επιθυμία τεράστια που τελικά δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα τσίμπημα μέλισσας ή μια αθώα μαχαιριά στο στέρνο. Ένα κλουβί, όπως το ονειρεύτηκα, να με απελευθερώνει και μετά θάνατον. Μετά εγώ ευτυχισμένη. Μετά αυτός μόνος. Να κοιτάζει τα καράβια που πάνε κι έρχονται και που ποτέ δε μένουν. Σκλαβωμένα καράβια στην αιώνια θάλασσα. Κόλαση κι εμείς γελούσαμε. Ας ήταν ένα ποτέ που θα ‘φευγε μαζί με το πάντα και δε θα ‘χα ούτε μια στιγμή ακόμα να ασχοληθώ μαζί του. Πολύτιμη στιγμή. Ένα άλλο γέλιο επιστρέφει απ’ το χάος μια άλλη θλίψη κλειδώνεται στο δωμάτιο και μένει εκεί. Ακούω χιλιάδες λυγμούς τη νύχτα, τρυπάνε το μαξιλάρι κι έτσι ξέρω πως δε θα ‘ρθεις. Ευτυχώς. Όλα μου τα λάθη γίνονται πτώματα για να πατήσεις πάνω τους. Κι όλα τα μάτια είναι από λόγια φτιαγμένα, κοιτάνε κατευθείαν στα σωθικά ή στ’ αστέρια.

ε.σ.

*sketch by Giorgos Tsopanos

όταν η ώρα ήταν ακόμα εκεί

2011-10-14T05:05:00.007+03:00

σύντομα όλα θα φτιάξουν θα γίνουν ροζ ή άσπρα και θα περνάνε απαρατήρητα μέσα απ' τα κύματα, κάποιος αργεί για μέρες στο ραντεβού, δεν μπορεί να βρει τι ώρα είναι, μετά εκείνη θα φύγει, εκείνος θα μείνει αιωνια κολλημένος σε μια καρέκλα και τα αίματα θα πλημμυρίσουν τον κόσμο κανείς μας δε θα επιζήσει, ενώ εσύ θα μπορούσες απλώς να βγεις έξω και να φωνάξεις βοήθεια, τότε όλα τα κύμβαλα θα επαναστατούσαν και θα γίνονταν μικρά γαλάζια αστέρια τότε θα τα έπιανα όλα για να σου επιτεθώ όχι όχι τότε θα τα έριχνα όλα πάνω σου για να αμυνθώ το ρολόι θα ούρλιαζε το καράβι θα σφύριζε μια βόλτα που δεν κάναμε ποτέ μακριά απ' τους εαυτούς μας θα κλαίει στη γωνία του δρόμου δε θα μυρίζει πια γιασεμί η πόλη αόρατη οι άνθρωποι πάντα ξύπνιοι πουθενά ησυχία και τότε κάποιος θα κρατήσει την καρδιά του τόσο σφιχτά που θα την εξαφανίσει,ένα κοχύλι θα στάζει αίμα ασταμάτητα θα τα βάψει όλα ροζ ή άσπρα, μετά εκείνη θα ξαναγυρίσει θα του πει σ' αγαπώ το αίμα θα στερέψει όλες οι πληγές θα κλείσουν σύντομα όλα θα φτιάξουν.
Σύντομα όλα θα φτιάξουν.

ε.σ.

*sketch by Giorgos Tsopanos

οι διακοπές

2011-06-30T05:32:00.008+03:00

Κάνω μια σκέψη να αρχίσω να μαζεύω διάφορα κομμάτια μου που έχουν σκορπίσει και βρωμίζουν το σπίτι. Ύστερα την αφήνω να πέσει κι αυτή βαριά και να σκοτωθεί μέσα στα ξεραμένα αίματα. Βάζω ξυπνητήρι να σηκωθώ να τα μαζέψω όλα το πρωί. Όμως αντί για ύπνο, ανεβαίνω στα πιο ψηλά σημεία της πόλης έχοντας πάντα μαζί μου ένα ζευγάρι κυάλια. Θέλω να δω αν υπάρχει κάτι πέρα από τη ματαιότητα.
Εκεί συναντάω συχνά έναν τύπο με μια μαύρη ρεπούμπλικα. Μου είπαν πως ο τύπος αυτός πλήρωσε κάποιους για να ανοίξουν μεγάλες τρύπες στην άσφαλτο. Διάφοροι ανυποψίαστοι πέφτουν μέσα και εξαφανίζονται. Πόσα λες να τους έδωσε; Στο κομοδίνο έχω πάντα ακουμπισμένη μια μοναξιά τετελεσμένη, τη φυλάω μέσα σ' ένα γυάλινο δοχείο γιατί φοβάμαι πως θ' αρχίσει να απλώνεται. Όταν είμαι στα ψηλά σημεία, πλαστικοί σταυροί βολτάρουν στον αέρα και φωτίζουν με τη φτήνια τους το νυχτερινό ουρανό. Τώρα πια όλοι θάβουν τους νεκρούς μέσα στα αυτοκίνητά τους. Οι τελετές δυσκολεύουν. Όλα τα μυστήρια ξαναγίνονται. Στον υποθετικό μου ύπνο αρώματα και χρώματα ξυπνούν παλιές μνήμες, άγνωστες και ομορφότερες. Έβγαλα το χαρτάκι με το όνομά μου απ' το κουδούνι. Δεν πρόκειται να κοιμηθούμε ξανά σ' αυτή την πόλη.

ε.σ.

Η μέρα που δεν υπήρχες

2011-06-26T19:55:00.004+03:00

Ρόδες στρίβουν με θόρυβο κι αναταράσσουν το παρελθόν. Μείνετε μέσα στα μνήματα, μόνο εκεί είστε ασφαλείς. Όταν θυμώνεις ένα κόκκινο μεγάλο αίμα πλημμυρίζει τα ταβάνια. Δεν ακούγεται πια το ρολόι, ένας άνθρωπος ήρθε και με ρώτησε κάτι σε μια γλώσσα που δεν κατάλαβα. Του έδωσα τη διεύθυνσή σου και του είπα να προσέχει. Ακολούθησε μια μικρή κλωστή και βρέθηκε μέσα στην τσέπη μου, αλλά δεν είχα καθόλου χρήματα κι έτσι έφυγε κι αυτός.
Όπως τελειώνει η ανάγκη, έτσι αρχίζει η ενοχή. Να θυμηθώ πριν πεθάνω να καταναλώσω ό,τι απέμεινε. Πάρε αγκαλιά τις αγωνίες μου και μεγάλωνέ τες όσο θα λείπω. Να ξέρεις ότι μπορεί να μην βρω ξανά το δρόμο να γυρίσω. Στο μεταξύ θα διασκεδάζω τη μεταφυσική ικανότητα να γράφω τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Εδώ πάντα.

ε.σ.

Επιστολή στο μεγάλο χρόνο

2011-06-16T04:46:00.007+03:00

sketch by Giorgos Tsopanos

Όταν σε πρωτοείδα, περπατούσες κι άφηνες με τα παπούτσια σου ίχνη από αίμα στο πεζοδρόμιο, έσερνες μια μεγάλη χάρτινη βάρκα και μου είπες πως ψάχνεις το κοντινότερο λιμάνι. Σου είπα πως εδώ κοντά δεν έχει θάλασσα και πως αν ήθελες, θα μπορούσες να ταξιδεύεις μέσα σε μικρές γαλάζιες φλέβες. Είπες πως δεν είναι σωστό κι έφυγες. Εγώ τότε ειπα πως δε θα ξαναγυρίσω στο σπίτι και νοίκιασα ένα μικρό δωμάτιο στο κεντρικό ξενοδοχείο. Μου αρέσουν τα ξενοδοχεία. Στους διαδρόμους τους συναντάς κάτι ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με το θάνατο. Καμιά φορά είναι αγκαλιασμένοι, τα γράμματά τους είναι ολοστρόγγυλα, πάνε κι έρχονται κάτω απ' τις πόρτες χωρίς να λογαριάζουν ταχυδρόμους και υπηρεσίες επικοινωνιών. Καμιά φορά είναι μόνοι.
Μιά μέρα ήρθε στη ρεσεψιόν ένα τηλεγράφημα κάνοντας πολύ θόρυβο. Τρόμαξε όλο τον κόσμο. Οι ένοικοι κλείστηκαν στα δωμάτιά τους και κανείς δεν έβγαινε παρά τις επίμονες προσπάθειες των υπαλλήλων να αποκατασταθεί η τάξις ή έστω να πληρώσουν για την έξτρα διαμονή. Το ίδιο έγινε και την επομένη. Και τον άλλο μήνα. Ολόκληρο το χρόνο. Μόλις έφτασαν τα Χριστούγεννα, κάποια που ήταν σαν κι εμένα αλλά όχι εγώ, βγήκε απ' το απέναντι δωμάτιό και κατέβηκε να παραλάβει το τηλεγράφημα. Ήταν από σένα κι έγραφε μόνο δυο λέξεις. Λίγες ώρες αργότερα ο ρεσεψιονίστ βρέθηκε δολοφονημένος μέσα σ' ένα πίνακα ζωγραφικής. Στο χαλί είδα ίχνη από τα παπούτσια σου, ίχνη από αίμα. Τότε η κοπέλα που μου έμοιαζε έφυγε. Ξεγέλασε τη σπιτονοικοκυρά μου, πήρε το κλειδί μου κι έμεινε στο σπίτι μου.
Από τότε κολυμπάω μέσα σε μικρές γαλάζιες φλέβες και σε περιμένω να το πάρεις απόφαση. Ήταν η μέρα που ο κόσμος επέστρεψε στην κανονική ζωή του.

ε.σ.

Μαύρο

2011-05-23T05:15:00.001+03:00

Την ώρα που η τρέλα χτύπησε την πόρτα μου ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος. Κάτι σαν σπάσιμο. Βγήκα έξω, αλλά δεν ήταν κανείς. Μόνο μια σκιά είδα που δεν ξεμάκρυνε αλλά κούρνιασε στο μυαλό μου. Κι άρχισε να χορεύει αποσυντονισμένη έναν αλλόκοτο χορό με μια μουσική απόκοσμη που ηχούσε στα αφτιά μου από το πουθενά. Τότε μου αποκαλύφθηκαν όλα.
Βγήκα έξω. Συννέφιασε κι άρχισε να βρέχει. Έβρεχε μαύρο από έναν κατασκότεινο ουρανό που είχε φυτρώσει πάνω από ένα σώμα γεμάτο εκδορές. Ένα παλιό ατύχημα χωρίς ούτε μια αμυχή επέστρεψε με τα σημάδια ορατά να πονάνε και να αιμορραγούν, ενώ ο αέρας που φυσούσε σκορπούσε τον πόνο στις τέσσερις άκρες του κόσμου. Τότε εμφανίστηκε μια γυναίκα με βρώμικα ρούχα και ένα λευκό μαντήλι, έριξε δύο σταγόνες ουρανού στο μαντήλι και καθάρισε τα τραύματα. Στην αρχή, ένα μούδιασμα και έπειτα οι πληγές χάθηκαν. Το μαντήλι μαύρισε, το σφούγγισε και έτρεξαν όλα τα δάκρυα της εποχής των πένθιμων εμβατηρίων και των μνημόσυνων σε άγνωστους νεκρούς που στοιβάχτηκαν κοντά στην πολυκατοικία που έγινε το ατύχημα. Σταμάτησε η βροχή και βγήκε ένας ήλιος σεμνός κρυμμένος πίσω από ένα αυθάδες σύννεφο. Προχώρησα ένα βήμα και άλλο βήμα. Έφτασα μπροστά σε μια βιτρίνα. Μια γυναίκα ντυμένη με όμορφα ρούχα με κοιτούσε αμίλητη. Της αράδιασα ένα σωρό λέξεις σφραγισμένες για χρόνια στα υπόγεια της πιο βαθιάς σιωπής.

«Έρχομαι από μακριά, χωρίς εποχές ο νους μου, απλώνω στην ταράτσα κάθε μέρα τις σιωπές μου, να στεγνώσουν από τις φλυαρίες που κατάπια, σάλιο και βρωμιά, έχω έναν θυμό παράξενο, και θέλω να σκοτώσω κάποιον, ποτέ δεν ήξερα ποιον, γιαυτό δεν το έκανα μέχρι τώρα, στα όνειρα μου είμαι πάντα οπλισμένη, άλλοτε πηγαίνω σε κηδείες αγαπημένων συγγενών, δεν κλαίω, μόνο λίγο πριν το τέλος, πέφτω κι εγώ στο λάκκο, άλλοτε καταβροχθίζω όλα τα χάπια, τα μασάω, τα δαγκώνω, τα σαλιώνω, τα καταπίνω όλα μαζί, έχω αδυναμία σε αυτά για τις ημικρανίες και τους ρευματισμούς, παραξενιά θα μου πεις, κάποτε ονειρεύτηκα το πρόσωπο εκείνου κοιμισμένο, ξαφνικά άνοιξε το στόμα του και με κατάπιε, για πολλά χρόνια από τότε δεν ξύπνησα, έμεινα κοιμισμένη στην κοιλιά του, ήταν ζεστά και πάντα μου έριχνε ένα ξεροκόμματο, τις Κυριακές τρώγαμε μαζί, οι δύο μας, και πίναμε και κανα κρασάκι, στο τέλος τρώγαμε και γλυκό του κουταλιού, βύσσινο, δεν ξέχασε ότι λάτρευα το βύσσινο, μα χτύπησε μια μέρα η πόρτα, κι έπρεπε να ανοίξω, εκείνος είχε πια πεθάνει σε ένα ατύχημα, δεν ήταν άλλος κανείς τριγύρω, τελικά άνοιξα εγώ…»

Εκείνη δε μίλησε. Εγώ δεν ήξερα τι να κάνω. Μπήκα μέσα απ΄ τη βιτρίνα και την έσπασα. Μια σπασμένη κούκλα για τα σκουπίδια σκισμένο το άψογο σύνολο και εκείνη να με καρφώνει με τα τεράστια μάτια της και τις βλεφαρίδες όλα ψεύτικα να σημαδεύουν την αλήθεια μου. Άρχισαν να φωνάζουν. Είσαι τρελή. Θα επανορθώσω είπα. Φόρεσα ένα φουστάνι και κάθισα στη βιτρίνα. Πήρα πόζα και δεν κουνήθηκα. Πέρασε η ώρα. Έκλεισαν τα φώτα, έκλεισαν τα μαγαζιά. Μια παρέα αργά το βράδυ κοιτούσε το φόρεμα. Ήταν σε προσφορά. Τέλος εποχής. Ξεπούλημα.

α.κ.

Πεινασμένη ιστορία

2011-05-06T00:23:00.002+03:00

Έπειτα από χίλια χρόνια ενός βαρύ ύπνου εκείνη σηκώθηκε νωρίς το πρωί το σώμα της μουδιασμένο πήγε στην κουζίνα κι ετοίμασε ένα ατελείωτο τραπέζι πέρα απ΄ τα σύνορα του κόσμου γεμάτο όλες τις εκλεπτυσμένες εκφράσεις των γεύσεων δε δοκίμασε ούτε μια μπουκιά αν και είχε να φάει χρόνια έφτασαν οι καλεσμένοι καταβρόχθισαν βουλιμικά όλα τα εδέσματα δεν έμεινε τίποτα έφυγαν όλοι έμεινε ένας μόνο δεν έφαγε τίποτα ίσως δεν πρόλαβε ίσως όταν συνέβαιναν όλα αυτά αυτός κοιτούσε αλλού εκείνη κάρφωνε τα ψίχουλα που της άφησαν και τους λεκέδες πάνω στο τραπέζι τραβάει το τραπεζομάντιλο γδύνεται και ξαπλώνει στο τραπέζι δεν είχε τίποτα άλλο στα ντουλάπια της.

α.κ.

Σε έναν άλλον (κόσμο) με αγάπη

2011-04-22T16:36:00.009+03:00

photo by Aerostatik (http://aerostatiks.blogspot.com)

Η αλήθεια είναι πως ονειρεύομαι πολύ. Ίσως γιατί κοιμάμαι πολύ. Όταν κοιμάμαι βλέπω καλύτερα. Κάποτε είχα ονειρευτεί να ζήσω μαζί σου, ήμασταν λέει αόρατοι, είχαμε στους καρπούς και τους αστραγάλους μας κάτι ξεφτισμένα κομμάτια σπάγκου -σημάδι πως τα είχαμε καταφέρει μια χαρά, είχαμε δραπετεύσει. Τώρα ζούσαμε ευτυχισμένοι κάτω από έναν ήλιο όχι μεγαλύτερο από ένα αυγό ή στην καρδιά μιας παπαρούνας. Μια τεράστια καμηλοπάρδαλη των δυτικών πόλεων μας είχε υιοθετήσει και θα μας προστάτευε για πάντα. Μια μέρα καθώς περνούσαμε έξω απ' το νεκροταφείο, κάτω από τον μικρό μας ήλιο-αυγό, βρεθήκαμε -ποιός ξέρει πώς;- σ' έναν τσιμεντένιο τούνελ τόσο μαύρο που ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια με την τόση σκοτεινιά του. Τότε μου έπιασες τα χέρια και είπες θα μου λύσεις τα κομμάτια του σπάγκου και θα μου αγοράσεις ένα ωραίο χρωματιστό βραχιόλι. Τα πέταξες σ΄ εναν ατέλειωτο φωταγωγό ή σε μια αχανή λεωφόρο απ’ την ταράτσα του ουρανοξύστη, δε θυμάμαι καλά, κι εξάλλου εσύ πάντα ξέρεις καλύτερα.

Σήμερα αγόρασα ένα αεροπορικό εισιτήριο, θέλω να φύγω για μια άλλη χώρα, δεν ξέρω αν θέλω να σε ξαναδώ. Θέλω δηλαδή αλλά εσύ μου λες πως δεν περιμένεις τίποτα και μετά όλο κάτι περιμένεις. Γι΄ αυτό θα φύγω. Θα πάρω ένα όπλο μαζί μου και θα σκοτώσω όλες τις αναμονές. Θα με συλλάβουν σε κάποιο αεροδρόμιο. Θα δραπετεύσω ξανά. Ξέχασες το βραχιόλι. Θα ξεκινήσω ένα ταξίδι αναζητώντας ξεφτισμένα κομμάτια σπάγκου, γιατί δε με ρώτησες; Δεν ξέρεις ποιά είμαι; Είναι λογικό γιατί δεν είμαι καμία, ίσως ένα μικρό κόκκινο αποτύπωμα ή λίγο αίμα πεταμένο στον καθρέφτη του μπάνιου –πώς βρέθηκα εκεί;- ή ένα περίγραμμα με κιμωλία στην άσφαλτο, ναι ναι αυτό είμαι και έχω μια κίτρινη κορδέλα να με προστατεύει που πάνω της γράφει τη βιογραφία μου – σίγουρα από κάποιον που είναι πολύ φίλος μου και ξέρει καλά γράμματα.

Μια άλλη φορά ονειρεύτηκα πως ήμουν κάτω από τη γη και σε ακολουθούσα. Όχι σκόπιμα, απλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Στεκόμουν ανάποδα και τα πέλματά μας θεωρητικά θα εφάπτονταν αν δεν μας χώριζε αυτό το χώμα και οι χίλιάδες νεκροί που βαριανασαίνουν μέσα του. Και τότε μου ήρθε μια ιδέα. Παρακαλούσα να πεθάνεις, γιατί μόνο έτσι θα είχα πιθανότητες να σε συναντήσω.

Όταν τελικά πέθανες μετά από χρόνια το όνειρο είχε τελειώσει. Δεν στο 'χω πει ποτέ, αλλά πέθανα κι εγώ μετά από μία στιγμή. Δεν το μετανιώνω. Νομίζω πως πριν γεννηθώ ακόμα είχα ονειρευτεί να σε συναντήσω. Αλλά ξύπνησα τόσο τρομαγμένη εκείνη τη νύχτα, που έβαλα το όνειρο σ΄ ένα μικρό κουτί και το άφησα σε μια θυρίδα στην τράπεζα.

Έτσι καταφέρνουμε να ζούμε για πάντα εμείς οι δύο, τόσο ευτυχισμένοι που δεν ανοίξαμε ποτέ τα μάτια μας να κοιταχτούμε. Τόσο ασφαλείς.

ε.σ.

ισημερινή δολοφονία

2011-04-14T22:56:00.007+03:00

artwork by Giorgos Tsopanos

Περιμέναμε για χρόνια να πέσει η νύχτα

Πείστηκα λοιπόν πως δεν υπάρχει σήμερα
ούτε κάποιος
κανείς
που να ξέρει γιατί συμβαίνουν όλα αυτά

Άνθρωποι βρίσκονται νεκροί στους δρόμους από μια μυστηριώδη βουβή αιτία

Ήμουν αυτή που κοιμόταν δίπλα σου τις μέρες
αλλά το ρολόι σταματούσε πάντα λίγο πριν φτάσει η ώρα

Τώρα που πέφτει επιτέλους το σκοτάδι που περιμέναμε

στηρίξου πάνω μου όταν πέφτω,
δε θα σ' αφήσω ποτέ.

ε.σ.

Απόσπασμα από τις «Όψεις προσωπικής αντωνυμίας»

2011-04-13T13:52:00.005+03:00

artwork by Giorgos Tsopanos

(…)

Εγώ Έφυγες πήρες όλα τα φιλιά μαζί σου και μου άφησες μόνο λέξεις.

Εγώ Ένα χρωματολόγιο να ζωγραφίζει το πρόσωπο μου με εκλεπτυσμένη μπογιά. Να μακιγιάρομαι μέσα στις εποχές και να βγαίνω στον κόσμο.

Εγώ Το μυαλό βουλιάζει στη μαύρη ήπειρο της απελπισίας.

Εγώ Ένα γέλιο αντανακλά τον αγώνα δρόμου προς το φως.

Εγώ Το σώμα έχει βρει μια βολική θέση να μουδιάζουν τα μέλη του. Αναμονή του τέλους. Κάπως πρέπει να τελειώνει αυτή η σκηνή της ακινησίας.

Εγώ Ακατάσχετη κινητικότητα πέρα απ΄τα όρια της κίνησης. Μέχρι να καταρρεύσω ξημερώματα, ενώ η μουσική έχει κλείσει εδώ και χρόνια.

Εγώ Κάποτε όλες οι λέξεις θα μιλήσουν τις σιωπές. Τότε να μην τρομάξεις. Μου το υπόσχεσαι;

Εγώ Ίσως θα έχω βρει έναν τρόπο να μοιραστώ τον πόνο. Και να είναι πιο εύκολο.

Εγώ Έχω μια εμμονή κρυμμένη κάτω από το μαξιλάρι. Το βράδυ χορεύει στα όνειρα μου και στο τέλος πέφτει πάντα από την ταράτσα τρεκλίζοντας…Ποτέ δεν ξέρω αν το εννοεί…

Εγώ Ένα εκτυφλωτικό φλάς να καίει τις πιο δικές μου στιγμές. Και να χάνονται…Το πιο άσπρο…Ή η απόλυτη επιθυμία του άσπρου…

Εγώ Μια πόρτα που ανοίγει σ΄έναν κόσμο-λαβύρινθο που χτίζω με τα ίδια μου τα χέρια, μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Η θύρα κλείνει. Κι όλα πίσω της εξαφανίζονται. Μόνο λαβύρινθος τώρα. Μαγικές διαδρομές σ΄έναν αγωνιώδη αγώνα προς την έξοδο. Πέφτω πάλι σε τοίχο.

Εγώ Γεμάτες οι λέξεις όνειρα…Γεμάτα τα όνειρα λέξεις…

Εγώ Μικρές ενδοφλέβιες φόβου στη χημεία των σωματικών εκκρίσεων.

Εγώ Και έπειτα σπασμένα μέλη να χορεύουν αποσυντονισμένα στη μουσική υπόκρουση του δέους.

Εγώ Απονοηματοδότηση ή αλλιώς να χάνουν τη γεύση τους τα πράγματα. Αλλά ούτως η άλλως έχεις πάψει να πεινάς…

Εγώ Σε δυο πόδια που τρέχουν να ορίζω τη φυγή.

Εγώ Να εκκρίνω θειάφι και χρώμιο στα πρωινά ξυπνήματα.

Εγώ Να εκκρίνω ντοπαμίνη και ανδρεναλίνη τα χαράματα.

Εγώ Να φυσάει παγωμένος αέρας μέσα μου και να έχω ξεμείνει με καλοκαιρινή αμφίεση.

Εγώ Να καίει ένα καυτός ήλιος μέσα μου και να είμαι στοιβαγμένη με τόνους μάλλινα.

Εγώ Σε παράλυτες αγκαλιές να κρύβομαι από τον κόσμο.

Εγώ Θέλω ν΄αδειάσει το μυαλό μου από το παρελθόν.

Εγώ Η στιγμή δε με χωράει.

Εγώ Επιθυμώ ν΄αδειάσει το μυαλό μου από το μέλλον.

Εγώ Να κοιτάζω ένα λουλούδι μέχρι να βραδιάσει, ώσπου εκείνο να μαραίνεται και να φυλλοβολεί.

(…)

α.κ

Έσχατο ποίημα

2011-04-01T21:02:00.002+03:00

artwork by Giorgos Tsopanos

Και να κάθομαι αμέριμνη στο γραφείο
στο τραπέζι
στο κρεβάτι
και να γυρνάω απότομα το κεφάλι
και να με κοιτάτε όλοι με μια τεράστια απορία

όχι δε με φώναξε κανείς

Θα έρθει μια μέρα
που όλοι όσοι φώναξαν το όνομα μου
θα σταθούν μπροστά μου
μπροστά σας
και θα ομολογήσουν μια αλήθεια
που εγώ δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να αποδείξω
κι εσείς εξάλλου
ποτέ δεν πιστέψατε

και θα επιστρέψουν εκείνες οι μέρες που μπαίνατε στο δωμάτιο
χωρίς να χτυπήσετε την πόρτα
και οι φωνές κρυβόντουσαν στο στομάχι μου
-είχε πάντα ζέστη και κάτι να τσιμπήσουν-
ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ
οι πνιγμένοι από ένα δουλεμπορικό που ναυάγησε
κρεμασμένο σε μουσείο περιωπής
μανάδες που πέθαναν στη γέννα
αυτόχειρες που το μετάνιωσαν αφότου είχε γίνει το κακό

να μου ζητούν να τους αναστήσω

και έτσι

να φτάσουν
να θηλάσουν
να ξεσπάσουν αλλού αυτόν τον άγριο θυμό.

α.κ.

Εκτός σεζόν

2011-03-22T02:39:00.003+02:00

sketch by Giorgos Tsopanos

Το χτες αμέτρητο

Αμετακίνητο

Η αγωνία προσγειώνεται

με θόρυβο

δίπλα στο κρεβάτι

Πετάω το κλειδί απ’ το παράθυρο

Κανείς δεν είναι τόσο μόνος

όσο εκείνος που περιμένει.

ε.σ.

Σε μισώ

2011-03-16T13:57:00.002+02:00

Ω, μνήμη που θανατηφόρα ασθενείς πάνω στο χιόνι σε μισώ, επιστροφές χημείας, πράσινο, πορτοκαλί, κίτρινό, λευκό κατάλευκο χρώμα της ακροβασίας σε μισώ, νύχτα που ξυπνάς τον ύπνο μου σε μισώ, βλέμμα που δεν χαϊδεύεις μόνο καρφώνεις το χρόνο στους τοίχους μου σε μισώ, μουδιασμένο σώμα που τρέμεις στον ουρανό σε μισώ, χάδι μητρικό σε άνυδρο μάγουλο σε μισώ, χρόνε που κυλάς δρεπανηφόρος στις φλέβες μου σε μισώ, καπνέ που θολώνεις τα σπλάχνα μου σε μισώ, διαδρομή παράφορη πάνω στο μαύρο σε μισώ, σώμα ακρωτηριασμένο από τις απουσίες σε μισώ, καρδιά τσακισμένη από τις επιταχύνσεις σε μισώ, σώμα σκασμένο από τις πυρηνικές εκρήξεις των ονειρώξεων σε μισώ, πληγή πυώδης που τρέχει στην κατηφόρα των πένθιμων εποχών σε μισώ, λέξη αραχνιασμένη στο στόμα των αντεστραμμένων φλυαριών σε μισώ, ήττα που σπέρνεις μουχλιασμένη σοδειά σε μισώ, αποδεκατισμένο τοπίο του ανόσιου μυαλού σε μισώ, σε μισώ πέρα από τα έσχατα σύνορα του μίσους με την αιχμηρότητα των τελεσίδικων αποφάνσεων της λήξης. Να ξέρεις όμως. Το μίσος μου το λατρεύω με ολόκληρη τη λατρεία της αναίσχυντης πίστης των απελπισμένων.

α.κ.

Αύριο

2011-03-08T20:51:00.007+02:00

artwork by Giorgos Tsopanos

Η επόμενη μέρα είναι μια σβούρα, κλείνει την πόρτα πίσω της, γυρίζει και μου λέει για κάποιον που πέθανε χωρίς να είναι εκεί. Αλήθεια δεν ήξερα. Δεν άνθισε τίποτα μετά από κείνες τις λέξεις του χειμώνα που έπεφταν σαν μικρά παιδιά απ' τα παράθυρα και γίνονταν πυροτεχνήμτα. Στον καθρέφτη δεν είναι πια κανείς, αναγκάζομαι να τρυπήσω τον τοίχο για να δω κάποιον. Ύστερα του λέω κάπως να συμμαζέψει όλο αυτό το χάλι, χάρηκα που σε είδα. Κι εγώ, μου απαντάει, και το ψέμα του ξαναχτίζει όλους τους τοίχους. Θα επιστρέψω στη γη, θα μπω για πάντα μέσα σ' εκείνη την επόμενη μέρα που στροβιλίζεται μανιωδώς κάτω από τα πόδια μου.
Το χτες μας τελείωσε ταπεινωμένο.

ε.σ.

Μισοί άνθρωποι

2011-03-04T13:10:00.004+02:00

artwork by Giorgos Tsopanos

Είδα ότι περπατούσα για μέρες νηστική και γεμάτη βρωμιά με άλλα ανήσυχα πόδια. Έφτασα στην απέραντη μητρόπολη εξουθενωμένη, έτοιμη να καταρρεύσω. Στοιβάχτηκα νύχτα, κάτω από μια γέφυρα, μέσα σε κουβέρτες να κοιμηθώ. Κρύωνα. Τα περισσότερα σώματα δίπλα μου ήταν ακρωτηριασμένα. Να μείνουν, να δουν όλο το κακό. Μισοί άνθρωποι με ολόκληρα όνειρα, γίνεται; Δε γίνεται. Γι ΄ αυτό κοιμόμασταν με το ένα μάτι ορθάνοιχτο. Να ονειρεύεται το ένα μάτι και το άλλο μάτι να σκάβει το λάκκο, για να θάψει μόλις ξημερώσει, το όνειρο εκείνων που τις νύχτες ζούσαν κάπου αλλού.
α.κ.

Απόψε

2011-02-26T04:37:00.004+02:00

artwork by Giorgos Tsopanos

Και πες μου τώρα
γιατί ντύθηκες αυτός
και
ποιός αγαπάει ποιόν σ' αυτό το παιχνίδι;
ποιός νίκησε όταν με πήρε ο ύπνος;

και κάτι ακόμα

θύμισέ μου τι ακριβώς παίζουμε
η μοναξιά είναι σαν ρολόι
στις μεγάλες ταχύτητες λείπει, δεν είναι εκεί

το ταξί

η μοναξιά είναι κάπως σαν κι εσένα
πολύ διάφανη, ευγενική και
πολύ χαμογελαστή
στο τέλος
πάντα
την πληρώνεις.

ε.σ.

Κανείς

2011-02-21T16:24:00.002+02:00

artwork by Giorgos Tsopanos

Πέθανα αναρίθμητες φορές. Και μετά από κάθε θάνατο, γινόμουν ένας άλλος. Για την ακρίβεια γινόμουν ένας ΚΑΝΕΙΣ. Άλλος. Αυτό που τώρα συμβαίνει υποθέτω ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά το όνειρο ενός νεκρού. Πίσω απ΄ τα καθημερινά πράγματα που κάνω, σ΄ αυτήν την κατάσταση μετά το σύνορο της θνητότητας,- να φτιάχνω καφέ, να καπνίζω, να τρώω, να απελπίζομαι- τρέχω μια προσευχή που ζητάει ν΄ αναστηθώ. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κανένα παράδειγμα γύρω μου ή έστω κάπου να άκουσα ή να διάβασα για κάποιον νεκρό που αναστήθηκε. Εκτός απ΄ τον Χριστό. Αλλά αν γίνω Χριστός για να αναστηθώ, θα πρέπει πρώτα να σταυρωθώ, δηλαδή να πεθάνω για μια φορά ακόμα, και αυτό ακριβώς είναι που θα ήθελα να αποφύγω.
Οι άνθρωποι γύρω μου αγνοούν αυτούς τους πολλαπλούς θανάτους. Έτσι συνεχίζουν να μου εύχονται χρόνια πολλά στα γενέθλια μου και σε άλλες γιορτές του χρόνου. Εγώ χαμογελάω συγκαταβατικά και λέω ευχαριστώ. Ένα σχολαστικό μάτι θα είχε ίσως προσέξει μια φυσαλίδα πανικού σ΄ αυτό το χαμόγελο, που πάντα με τραβάει μακριά, αλλά οι άνθρωποι συνήθως δεν είναι παρατηρητικοί παρά μόνο μπροστά στον καθρέφτη, κι έτσι κανείς ποτέ δεν πρόσεξε τίποτα. Γιατί, μπλέκονται περίεργα κάτι ξέμπαρκες λέξεις, κάτι ακατάστατες μνήμες και εκείνο το όνειρο στο φωταγωγό που κάποια μαυροφορεμένη γυναίκα -χήρα από νωρίς- με αποχαιρέτισε με ένα χάδι στο μουλιασμένο μου μάγουλο. Νομίζω ότι μου είπε να μη φοβάμαι το θάνατο. Τότε το κομμάτι ουρανού που σημάδευε ο φωταγωγός ήρθε και κρύφτηκε στο μυαλό μου. Έτσι, από τότε, άρχισαν να συμβαίνουν διάφορες απ΄ ευθείας συνάψεις με όλο το μπλε. Από την επόμενη μέρα, που η νεκροφόρα και οι θρήνοι διέσχισαν το διάδρομο που παίζαμε κουκλοθέατρο, ο θάνατος έγινε η άλλη όψη του παιχνιδιού ή το παιχνίδι η άλλη όψη του θανάτου. Στην ετυμολογία τους.

Εκτελέστηκα ξημερώματα, ενώ κάποιος μου έκλεισε το μάτι. Είχα ξεχαστεί. Μου υπενθύμισε ένα παλιό χρέος που βάραινε το μυαλό μου τα βράδια, αλλά δεν θυμόμουν πια γιατί. Το μπλε έβαφε όλο το βλέμμα μου.

Έσβησα στην ερημιά μιας εθελούσιας εξορίας κυνηγημένη από ένα δάκτυλο που με σημάδευε στο μέτωπο ιχνηλατώντας στη λάσπη τα βήματα μιας εποχής κεριών που τρεμοσβήνουν στο ψύχος μιας καινούργιας αρχέγονης αγκαλιάς.

Ξεψύχησα στη γέννα απ΄τις μελλοντικές χειρονομίες ενός αρσενικού μωρού που έμελλε να δέσει τη θηλιά στο ταβάνι στης έσχατης πράξης μου.

Αιμορράγησα μέχρι θανάτου απ΄ την λεπίδα μιας αλήθειας που σημάδεψε το μελάνι που κυλάει στις φλέβες μου να το ξοδέψει σε ακατάληπτες φλυαρίες ασυνάρτητων διασυνδέσεων όχι πια στο μυαλό μου, μα έξω στον κόσμο.

Νεκρώθηκα στην αγωνία ενός βλέμματος που σημάδευε το άλλο βλέμμα, την έξοδο, το χρόνο, την τομή στη γλώσσα και την κόψη ενός ολοκαίνουργιου φιλιού που σε καληνύχτισε κλείνοντας πένθιμα τη βραδιά στη φυγή των κεραυνοβολημένων.

Πέθανα στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένας πόλεμος ανάμεσα στους προαιώνιους εχθρούς για μια κηλίδα πάνω στο μπλε που λέρωνε το μέλλον. Γενικεύτηκε έπιασε όλη τη γη, κουτρουβάλησε από τον ουρανό φωτιά και αέρας και έκαψε τα πάντα. Σώθηκαν μόνο οκτώ δεκάδες πανταχόθεν.

α.κ.

Εύφλεκτον

2011-02-16T20:01:00.005+02:00

artwork by Giorgos Tsopanos

Άν κάναμε ένα βήμα ακόμα, θα ήταν πιο σίγουρος ο κόσμος. Πιο μαύρος. Ξεπάγιασα να σε περιμένω μέσα σ' αυτό τον ουρανό. Ένας άγνωστος μου δίνει το παλτό του κι ένα σπίρτο. Μου λέει να διαλέξω, ξέρει το όνομά μου. Διαλέγω το σπίρτο.
-Πρέπει να ζεσταθείς, μου λέει.
Κι εγώ κάνω ένα βήμα μακριά του για σιγουριά.

Κάθε μέρα προσπαθώ να ανάψω το σπίρτο, περνάνε χρόνια.
Στο τέλος ανοίγω μια τρύπα στο χώμα, το θάβω με όλες τις τιμές που του αρμόζουν
κάνω ένα ακόμα βήμα
και γίνομαι στάχτη.

ε.σ.

Φιλοξενούμενος: Δημήτρης Νταλάκας

2011-02-15T13:09:00.002+02:00

Χωρίς τίτλους

(Ι)
Κι ηρθε η μερα
κι εφυγε
κι ηρθε μια αλλη σαν κι αυτη

Κι εγω εδω
πιο μονος πια απο χτες
περπατω ψηλαφωντας τον ισκιο μου
στους τοιχους
στα πεζοδρομια
στις αυλες

Κι ο δρομος
που μοιαζει πια ξενος
ειν'αυτος που μενει
πιο ιδιος
κι απ'το ιδιο το χτες

(ΙΙ)
Εγινα αντρας
κι η πολη πια μικρυνε
οι ηρωες δειλιασαν
κι οι αθανατοι πεσαν στο τελος νεκροι

Μα φοβαμαι πως
ο,τι ηταν να ρθει
με προφτασε..
και με προσπερασε
χωρις καν να μου πει ενα γεια

Εγινα αντρας
και σοφοτερος πια
λεω πως ο κοσμος
ειναι πλεον μικρος
για να χωρεσει τη γνωση μου

Μεχρι τη μερα
που θα στερεψει ολοκληρη

Μα μεχρι τοτε
μπορω να καυχιεμαι
πως ολα τα ξερω
κι εχω για ολα
μια ιστορια να πω

Υποθαλάσσια εφεύρεση

2011-02-08T04:41:00.008+02:00

sketch by Giorgos Tsopanos

Τελικά δεν υπάρχει κάτι άλλο σ' αυτόν τον κόσμο. Μια γάτα σε σχήμα αβέβαιου γράμματος πηδάει απ' το μπαλκόνι και σκοτώνεται. Έξι ζωές δραπετεύουν χωρίς νόημα κανένα και τριγυρνούν μέσα στην πόλη. Δε θα σε βρει καμιά τους. Είμαι εκεί που δεν θα ψάξεις. Ίσως γυρίσω μια μέρα, αλλά θα 'χω αλλάξει κούρεμα, μακιγιάζ, και η βαλίτσα μου θα έχει πια μεγαλώσει και θα 'ναι εντελώς άδεια. Να μου ανοίξεις την πόρτα. Δε θα μείνω πολύ. Θα βγω στο μπαλκόνι και θα πηδήξω χωρίς να πω ούτε μια λέξη. Θα φοράω το φουστάνι που δε μου αγόρασες. Χωρίς άλλες κραυγές, έτσι πρέπει να συνεχιστεί μια ιστορία που οι γείτονες την άκουσαν κάποτε να κλαίει με εκκωφαντικούς λυγμούς. Τότε ήταν βρέφος. Και τώρα είναι. Έτσι, δεν τελειώνει τίποτα. Μόνο αρχή υπάρχει σ΄αυτόν τον κόσμο, σου λέω, τίποτα άλλο. Όλα ξεκινούν τώρα και ξανά.
Καλωσήρθες, μου έλειψες.

ε.σ.

Επικήδειος*

2011-01-28T19:02:00.007+02:00

artwork by Giorgos Tsopanos

Ξόδεψα όλη την ημέρα μου κάνοντάς την κομματάκια. Μια λέξη που συνήθιζε να επαναλαμβάνεται εκνευριστικά συχνά, δεν ήρθε να μου χτυπήσει την πόρτα. Νευρίασα πολύ, πέταξα όλα μου τα ρούχα στον κάδο ανακύκλωσης και φόρεσα χιλιάδες ξεθωριασμένες σερπαντίνες, είμαι έτοιμη για κατανάλωση. Η πόλη πάγωσε ολόκληρη και γυαλίζει προκλητικά. Τα αστέρια σβήνουν ταπεινωμένα. Κυνηγάω μανιωδώς κάτι ιριδίζοντα χρώματα πετρελαίου που μου διαφεύγουν, αυτή είναι η αποστολή μου, ωστόσο είναι πολύ περίεργο που κανένας άνθρωπος πάνω στη γη δεν σκέφτηκε ν' ανάψει ένα φως μια τέτοια νύχτα. Κάνει κρύο.
Μπορεί να ζήσουμε και το αύριο, αυτό δεν το ξέρει κανείς· προς το παρόν ξεχνιέμαι παρακολουθώντας το τώρα να βάζει το χτες στο πλυντήριο και να ξεκουφαίνεται απ' το θόρυβο.

ε.σ.

(προσωρινός) αποχαιρετισμός

2011-01-17T06:20:00.003+02:00

Αντί επιλόγου

comic strip by Giorgos Tsopanos

Στους υγρούς μονόδρομους από ήττες, βαμμένες στους τοίχους μιας απώλειας χωρίς επιστροφές, κρατάω γερά το στομάχι, να μην ξεράσω άλλες λέξεις, να δώσω τέλος στις αφηγήσεις της απελπισίας. Ανοίγουν το στόμα μου, τα χείλη μου να σκιστούν, και σκουπιδότοπος ένα σώμα για έρωτες. Εδώ, που γίνανε όλα πρόστυχα, εδώ, που άδειασαν όλα μας τα όνειρα, μας πετάνε στα μούτρα όλες μας τις υποχωρήσεις, τέρατα να μας φάνε, να μας αφήσουν χωρίς...Δεν έχουμε άλλο τρόπο, παρά χέρια σφιχτά και δεμένα. Ακρωτηριασμένα σκιάχτρα ταράζουν τους αδιάφορους περαστικούς, κλείνουν τα μάτια, υπάρχουμε όμως, να διακόπτουμε την κίνηση βλεμμάτων άδειων και εχθρικών. Και τι να δεις; Να ακρωτηριαστείς λοιπόν. Να κουφαθείς. Χωρίς αισθητηριακούς υποδοχείς. ΑΚΥΡΟ. Που είσαι πάλι; Έχω κρυμμένα τα μάτια στις τσέπες και πως να δω; Τριμμένο στο μπλέντερ μυαλό για την πίτα της πρωτοχρονιάς. Φλουρί δεν έχει. Τέρμα τα ψιλά. Δε θέλω όνειρα. Κι όχι λυγμούς. Τέρμα σου λέω. Σταμάτα να κατέβω. Σταμάτα στο φανάρι. Δεν έχει δρόμο να περπατήσω. Άδεια η πόλη από μένα και πού να κρυφτώ; Σφυροκοπάει το όνειρο. Σφυροκοπάει στα κλειστά μας πατζούρια. Δεν έχει φως, ούτε νερό. Πώς να ξεπλύνω την ήττα; Δεμένη η ανάσα μας με ουρλιαχτά. Σε έναν τόπο χωρίς αέρα πώς να ακουστούμε; Σε ένα πλήθος βουβό πώς να χωθώ μέσα σου χωρίς να ματώσω; Καρφωμένο το μυαλό. Δε θέλω να θυμηθώ. Να μην ξεχάσω… Να μην ξεχαστώ. Θέλω ένα τώρα δικό μας. Τα χέρια μας, τα πόδια μας και το μυαλό μας πίσω. Κουφάλες που στοιβάξατε τα σώματα μας; Στρατόπεδα συγκέντρωσης οι δυτικές μητροπόλεις. Δεν έχει αέρια. Υπάρχουν πολλοί ανώδυνοι τρόποι να ακυρώσεις το μυαλό χωρίς να ματώσει. Τι με κοιτάς παράξενα; Προσπαθώ να σε δω. Χωρίς μάτια, πώς; Γιατί νομίζεις πως τρέμω; Θέλω να σε αγγίξω, χωρίς χέρια, πώς; Σε αυτό το καρναβάλι ανάπηρων, μια κόκκινη γιρλάντα εφευρίσκει το δρόμο…

Αθανασία Κρατημένου

Πάνω

2011-01-04T00:02:00.007+02:00

artwork by Giorgos Tsopanos

Ένας άνθρωπος με μικρά όνειρα ψαρεύει χρωματιστές ελπίδες στον υπόνομο το ξημέρωμα.
Μια από αυτές χώνεται σ’ έναν φάκελο κι έρχεται στο σπίτι του με το ταχυδρομείο.
Το μεσημέρι αυτός επιστρέφει, ανοίγει το φάκελο κι από μέσα χύνονται χιλιάδες λίτρα ζεστό αίμα.

Αυτός ο άνθρωπος με τα μικρά όνειρα, πνίγεται τελικά τη νύχτα μέσα σε μια μεγάλη κόκκινη, πονηρή ελπίδα.

ε.σ.

Το αγόρι με τα μαγικά δάχτυλα

2010-12-31T18:23:00.002+02:00

της Ειρήνης Σουργιαδάκη
Εικονογράφηση: Γιώργος Τσόπανος

Κάθεστε αναπαυτικά; Να σβήσουμε τα φώτα;
...Ο τελευταίος παρακαλώ να κλείσει και την πόρτα.
και να καθίσει. Τώρα δα, αρχίζει μια ιστορία
για ανθρώπους και για ξωτικά. Αν έχετε απορία
στο άψε σβήσε θα λυθεί μα κι αν την ξέρετε ήδη
ας απολαύσουμε μαζί το μαγικό ταξίδι,
πολύ μακριά πολύ παλιά στα βάθη και στα πλάτη
του χρόνου αυτού κι αυτής της γης, μα όχι σε παλάτι
ούτε και σε ανάκτορο ή σε σπίτι για σκύλο
δίπλα σε ένα ποταμό, μέσα σε έναν μύλο.
Μήλο όχι αυτό που τρώγεται, μα μύλο που γυρίζει
που αλέθει το σιτάρι μας και τα σακιά γεμίζει
με αλεύρι άσπρο κάτασπρο που ο φούρνος αγοράζει
και φτιάχνει ζυμωτό ψωμί και να ψηθεί το βάζει.
Μεταφερόμαστε λοιπόν πίσω μες στους αιώνες
τότε που δεν υπήρχανε του ρεύματος κολόνες,
τότε που ο κόσμος πίστευε ακόμα σε τελώνια
σε ξωτικά, νεράιδες κι αλλόκοτα δαιμόνια.

Έμμετρο παραμύθι για ενηλίκους,
που έχει τις ρίζες του σ’ έναν παραδοσιακό νορβηγικό μύθο.

ΣΕΛ: 48 / ISBN: 978-960-6738-53-3 / 6 €

ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΕΛΛΗΝΟΕΚΔΟΤΙΚΗ»

Δύο φιλοξενούμενες μαζί: Δέσποινα Γερασιμίδου- Βάλια Τσιριγώτη

2010-12-30T18:26:00.002+02:00

Δέσποινα Γερασιμίδου
Το τελευταίο ποίημα της χρονιάς;

Άκουσε να δεις.
Να ακούσεις, να δεις, να πεις
και μετά να καταπιείς.
όλες τις λέξεις που άκουσες. μονορούφι.
για να τις ξεράσεις μετά στο επόμενο θύμα.
και να' ταν και κανένας μορφωμένος;
ούτε το σχολειό δεν είχε τελειώσει.

--
όταν καταπίνω λέξεις, φουσκώνει το στομάχι μου.
μία δυσφορία. και μετά το ακαταλόγιστο.
όχι που θα έφταιγα εγώ, που είν' τόσο βαριές οι λέξεις!

--
τι λες;
έχεις καμιά ωραία λέξη για σήμερα;
είμαι θεονήστικη, στο υπόσχομαι!
δε θα μου πέσουν βαριές.
λέγε.
-Ναβουχοδονόσορ

--
μερικές λέξεις είναι τόσο ψηλές
που δεν τις φτάνω.

--
εμένα μ' αρέσουν οι κοντές.
οι αμέτρητες λέξεις.

--
απ' αυτές που τάχα μ' μπορείς να βγάλεις
κάτι το υψηλό.

--
και μετά απ' αυτό το χωρίς νόημα μακρινάρι που σας έγραψα,
λέω να τις βάλω για ύπνο.
τις λέξεις.
τι νομίζετε; δε θέλουν κι αυτές ξεκούραση;

--
εγώ και οι λέξεις αυτού του ποιήματος
σας καληνυχτίζουμε και σας ευχόμαστε
μία χρονιά γεμάτη λέξεις!

artwork by Giorgos Tsopanos

Βάλια Τσιριγώτη
Πολιτισμική διαχείριση: ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Aφού ξεκοκκαλίσαμε τις σάρκες μας
και μείναμε λειψοί
-κι αφού τα χαμε πια σκοτώσει όλα
και τι προσμέναμε δεν ξέραμε-
χύναμε κροκοδείλια δάκρυα
να ξεπλυθεί η μπανιέρα
μη δουν οι γείτονες τα αίματα.
Η μόνη προδοσία μας
η μυρουδιά των απολυμαντικών
στα βαθουλώματα που αφήνουν οι κυνόδοντες.
Ο μεγαλύτερος μας φόνος,
να πνίγουμε τα βράδια
τα πλαστικά παπάκια μας.

ποιηματάκι

2010-12-24T10:43:00.001+02:00

Που και που χτυπάει η πόρτα.
Απορώ τέτοια ώρα ποιος,
ανοίγω και μπαίνω.

α.κ.

16 Δεκέμβρη 2010

2010-12-16T22:08:00.002+02:00

Να βυθιστώ στην κυριολεξία της ύλης
Τα μέσα μεταφοράς απεργούν

α.κ.

Σήμερα

2010-12-16T16:07:00.008+02:00

artwork by Giorgos Tsopanos

Σήμερα δεν υπάρχει πια τίποτα για να κρεμαστείς
Ούτε σκοινί ούτε δέντρο ούτε κολώνα του ρεύματος
Ούτε καν άνθρωπος
Σήμερα πέφτουν μόνο λίγες σταγόνες βροχής που τις μαζεύω για να στις χαρίσω όταν θα έρθεις
Έχουν μέσα τους κομμάτια από μάρμαρο, ένα παλιό ρούχο που δεν είναι δικό μου, νύχια, δόντια, μια τούφα άσπρα μαλλιά κι άλλα, φανταστικά πράγματα. Τις φυλάω προσεχτικά και στέκομαι εδώ για πάντα, για όσο χρειαστεί.
Θα κρατήσω την αναπνοή μου κι αυτές τις σταγόνες στα χέρια μου, κάποτε θα κρεμαστώ πάνω τους και θα σε περιμένω.
Δεν θα διψάσω ποτέ.

ε.σ.

Φιλοξενούμενη: Βάλια Τσιριγώτη- "Νυκτόβιοι"

2010-12-11T10:35:00.003+02:00

σπουδή πάνω στον ομώνυμο πίνακα του E.Hopper

Σου γράφω από μια διάσταση 30Χ60.
Μοιάζουμε με κεινη τη συλλογή πεταλούδων
στην άκρη του μπαρ.-Μια πινακίδα
το ονοματίζει ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ.-
Ο αποστεωμένος μπάρμαν προσφέρει οινόπνευμα
και εμείς θυσιάζουμε τις γόπες μας στη λησμονιά.
Που και που μετράμε τα νομίσματα μας.
Μα δεν περισσεύει κανένα για ευχή.
Εσύ κάθε μεσάνυχτα ρωτάς
τι γίναν τα μάτια μας.
Ο άλλος ισιώνει τη γραβάτα,
ψελλίζει κάτι για ένα πόλεμο στους δρόμους.
Το ημερολόγιο γράφει 1942.
Κάθε που σωπαίνετε ξεκλέβω ένα σκοτεινό τετραγωνικό
και ροκανίζω με μανία τα ξύλινα θεμέλια.
Μα δεν προλαβαίνω ποτέ.
Πάντα ξυπνάς από τον κρότο του όπλου
στη χώρα που σε γέννησε.
Το ημερολόγιο γράφει 2000 και 11

Ο Νυκτόβιος

2010-12-05T23:25:00.002+02:00

Edward Hopper- Nighthawks

Αυτός ο άνθρωπος διάλεξε ένα κανονικό ποτό
το παράγγειλε
το ήπιε πλήρωσε μ’ ένα ψεύτικο χαρτονόμισμα
ύστερα
μάζεψε τα παιχνίδια του
έβαλε τις πιτζάμες του
φίλησε τη μητέρα του και έπεσε για ύπνο
Λίγες ώρες μετά
ο μπάρμαν ήρθε στο σπίτι του
ξεκλείδωσε την πόρτα ή μπήκε από την κλειδαρότρυπα- δεν ξέρω
και στα κρυφά χώθηκε κάτω από το μαξιλάρι του
«Θα σε κεράσω και κάτι», του είπε.

ε.σ.

Ιστορία αφύπνισης

2010-11-21T20:51:00.002+02:00

Κάποτε, μια γυναίκα έκλεισε την καρδιά της σ΄ένα κλουβί. Και στη θέση της έβαλε ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Μόνο που ρύθμισε λάθος το ξυπνητήρι. Και τώρα ξυπνάει μέσα στη νύχτα και πρέπει να βρει κάτι να κάνει. Κάθεται έτσι δίπλα στο κλουβί και ακούει την καρδιά της. Χτυπάει ακόμα σ΄εκείνο τον αλλόκοτο πένθιμο ρυθμό των εγκλεισμών.

α.κ.

Ειρήνη Σουργιαδάκη- "Το αγόρι με τα μαγικά δάχτυλα"

2010-11-18T17:43:00.007+02:00

εικονογράφηση: Γιώργος Τσόπανος

Στα βιβλιοπωλεία

κι επίσης, κάθε Σάββατο στις 18.15
και Κυριακή στις 15.30 με ταυτόχρονη μετάφραση στην ελληνική νοηματική
στο θέατρο ΠΚ από την ομάδα Αντάμαπανταχού

διαβάστε περισσότερα:
http://pktheater.gr/index.php?target=play&alias=To_agori_meta_magika_daxtyla

Σαν κάτι

2010-11-07T20:58:00.001+02:00

Να σε περιμένω
πίσω από την πόρτα
με το αυτί
κολλημένο
στην ανάσα σου
κι η πόρτα σφραγισμένη
Φαντάσου όμως
αντί για σένα
να έρχεται κάποιος άλλος
κάποιος
που δεν κρατάει όπλο
Κι εγώ
που δε ζητάω τίποτα
παρά να περιμένω
-αυτό μονό-
να παλεύω τώρα ολόκληρη
με μια σφαίρα τόση δα
να με εξαφανίσω

ε.σ.

Κομμάτια

2010-10-28T20:41:00.001+03:00

Έπειτα ήρθε εκείνη η γυναίκα από μακριά.
Έφτασε από τον ωκεανό κολυμπώντας ως εδώ.
Τα παραμορφωμένα άκρα της γλιστρούσαν απαλά στο νερό
όταν όμως βγήκε στην ακτή έσπασε.
Οι συγγενείς που την περίμεναν κόλλησαν τα κομμάτια
όμως εκείνη παραπονιέται πάντα
ότι έκαναν πρόχειρη δουλειά
και πάει κάθε μέρα στο γιατρό
ζητώντας του να τη σπάσει.
Εκείνος αρνείται
και εκείνη παίρνει το σφυρί
τσακίζει τις νύχτες τα μέλη της
και λίγο πριν ξημερώσει
τα ξανακολλάει πως και πως.
Κάθε βράδυ.
Κάθε βράδυ.

Έτσι κοιμάται.
Κομμάτια.

α.κ.

Δείπνο

2010-10-22T19:51:00.002+03:00

"Alone" by Giorgos Tsopanos

Τις κρύες νύχτες μαγειρεύω μόνη
Μοιράζω πιάτα γύρω στο τραπέζι
βάζω τη μουσική να σιγοπαίζει
καθώς κόβω στα δύο ένα λεμόνι

Βγάζω ψωμί, διπλώνω τις πετσέτες
ανοίγω το μπουκάλι το κρασί
τραπεζομάντηλο φοράω θαλασσί
για να ξαπλώσουν του ψωμιού οι φέτες

Σερβίρω το κρασί σ’ ένα ποτήρι
λέω, ‘Στην υγειά μας, πάντα ευτυχισμένοι!’
Ξέρω πως άργησαν πολύ οι καλεσμένοι

όμως στο τέλος θα μου κάνουν το χατίρι
να ‘ρθουν να φάμε όλοι αγαπημένοι...
Κι ας είναι χρόνια τώρα πεθαμένοι.

ε.σ.

Φιλοξενούμενος: Ν.Γ.Λυκομήτρος "ΔΕΚΑ ΕΚΔΟΧΕΣ ΜΙΑΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ"

2010-10-17T21:53:00.003+03:00

Σημείωμα 1ο
( η εκδοχή του άθεου )
Εδώ και πολλά χρόνια καθηγητές, ιερείς και μοναχοί έχουν βαλθεί να με πείσουν πως η ζωή είναι ένα δώρο το οποίο έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους. Συνεπώς θα ήταν καθαρή τρέλα να πετάξει κανείς αυτό το δώρο. Απ’ την άλλη βέ-βαια, το να φύγει κανείς απ’ τη ζωή ισοδυνα¬μεί με την περιφρόνηση της θεϊκής εντολής. Έτσι πήρα αυτή την απόφαση ως μια ύστατη πράξη εξέγερσης έναντι του Θεού.

Σημείωμα 2ο
( η εκδοχή του ερωτευμένου )
Είναι προφανές πως αφού δεν τρώω, δεν κοι-μάμαι και δεν εργάζομαι, έχω πάρα πολύ χρό¬νο να σκεφτώ. Το μεγαλύτερο κομμάτι των σκέψεων μου είναι αφιερωμένο σε σένα. Όμως, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει συνήθως, εγώ δε σκέφτομαι το μέλλον και την κοινή μας ζωή. Ψάχνω να βρω έναν τρόπο ώστε να ενωθούμε μια για πάντα. Νομίζω πως τελικά τον βρήκα. Ελπίζω να συμφωνήσεις μαζί μου.

Σημείωμα 8ο
( η εκδοχή του επαναστάτη )
Η χειραφέτηση της εργατικής τάξης αργεί να έρθει. Οι προλετάριοι (λούμπεν και μη) δε λένε να σπάσουν τις αλυσίδες. Ο λαός επιμένει ν’ α-κολουθεί τις φωτισμένες πρωτοπορίες. Η κοι-νωνία του θεάματος εξακολουθεί να αντιστέκε-ται. Η πατριαρχία συνεχίζει να υφίσταται. Κι ε-γώ, που δεν είμαι καν επαγγελματίας επανα-στάτης, λέω να ξεκινήσω μια δεύτερη εωσφορική εξέγερση βαδίζοντας στο αριστερό μονοπάτι.

Σημείωμα 7ο
( η εκδοχή του αποτυχημένου εραστή )
Προσπάθησα και ξαναπροσπάθησα. Επιστρά-τευσα όλες μου τις δυνάμεις. Χρησιμοποίησα όλα τα μέσα (θεμιτά και αθέμιτα). Παραμέρι¬σα την αξιοπρέπεια και τον εγωισμό. Όμως δεν ήμουν ικανός να πετύχω την παραμικρή νί¬κη. Τελικά η απόρριψη έγινε συνήθεια. Τώρα το μόνο που φοβάμαι είναι να μη με απορρίψει ο θάνατος.

Σημείωμα 3ο
( η εκδοχή του οικογενειάρχη )
Όλ’ αυτά τα χρόνια προσπάθησα ν’ αντεπεξέλ-θω στις δυσκολίες. Έκανα ό,τι καλύτερο μπο-ρούσα, μα δεν ήταν αρκετό. Ένιωσα τις ευθύνες να με πνίγουν. Δε στάθηκε δυνατό να τηρήσω τις υποσχέσεις μου. Τώρα θα πρέπει να ζήσω με τις τύψεις. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο. Μπροστά σ’ αυτή την προοπτική, ακόμα και ο θάνατος μου φαίνεται πιο προσιτός. Είναι, αν θέλεις, ο εύκολος τρόπος διαφυγής.

Σημείωμα 5ο
( η εκδοχή του νέου )
Μπορεί να μην έχω ζήσει και πολλά χρόνια, αλλά έχω καταλάβει προς τα πού πηγαίνουν τα πράγματα. Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να εκμεταλλευτώ το χρόνο μου όσο το δυνατόν καλύτερα, μα δε βρίσκω κάτι αξιόλογο να κά-νω. Ίσως ήρθε η ώρα να βιάσουμε την ιστορία και να επιταχύνουμε τις εξελίξεις. Έτσι κι αλ-λιώς, ποτέ δεν υπήρξα νέος.

Σημείωμα 4ο
( η εκδοχή του καθηγητή )
Επί είκοσι συναπτά έτη διδάσκω τα ίδια πράγ-ματα με τον ίδιο τρόπο. Έχω χάσει κάθε εν-διαφέρον γι’ αυτή την ιστορία. Ήλπιζα πως θα το παρατηρούσε κάποιος και θα ζητούσε να με απολύσουν. Όμως όλοι είναι χαμένοι στο μι-κρόκοσμό τους. Αν δεν πάω αύριο στη δουλειά δε θα το παρατηρήσει κανείς. Άρα πρέπει να πάρω πιο δραστικά μέτρα.

Σημείωμα 6ο
( η εκδοχή του ηλικιωμένου )
Ξόδεψα τόσα χρόνια αναζητώντας κάτι που ή-ξερα απ’ την αρχή πως δε θα το έβρισκα ποτέ. Τώρα πια έχω καταλάβει ότι η ευτυχία είναι μια ψευδαίσθηση που διαρκεί ελάχιστα. Έχω επίσης συνειδητοποιήσει πως το κυνήγι της ο¬δηγεί στην κατασπατάληση του χρόνου ζωής που έχει δοθεί στον καθένα από μας. Αφού λοιπόν κατανάλωσα (σχεδόν) το χρόνο που μου αναλογούσε, αποφάσισα να επιστρέψω το υπό-λοιπο που μου απομένει. Υπάρχει άλλωστε και η μετενσάρκωση. Ή μήπως όχι;

Σημείωμα 9ο και 10ο
( η τελική εκδοχή )
Βαρέθηκα να είμαι το σκιάχτρο αυτού του ι-διότυπου ψυχιατρείου. Τα χάπια που μου έδι¬ναν δεν τα κατάπινα, τα συγκέντρωνα. Τώρα έχω ένα πολύχρωμο σύνολο από δαύτα και σκέφτομαι αν πρέπει να τα καταπιώ ή να τα διαλύσω σε νερό. Όπως και να ’χει, θα στενο-χωρήσω τους θεοσεβούμενους. Θα σε πάρω και σένα μαζί, για συντροφιά. Έτσι δε θα βρεθεί κανείς να ειδοποιήσει τους δικούς μου. Τα βι-βλία μου τα πέταξα. Δε θα μου χρειαστούν. Ευτυχώς το σώμα μου είναι σφριγηλό και νεα-νικό, οπότε θα το καλοδεχτεί ο ιατροδικαστής. Αν ξαναγεννηθώ, ελπίζω να μην ξανακάνω τα ίδια λάθη. Κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ βαρετό. Μάλλον θα διαλύσω τα χάπια σε νερό. Ίσως το μείγμα δώσει λίγο χρώμα στη ζωή μου...

Ένα μεταπτυχιακό, δεκαεννιά φοιτητές, τέσσερις ταινίες μικρού μήκους, ένα μπλογκ και ένα σινε-πάρτυ.

2010-09-23T20:34:00.009+03:00

(stills από την ταινία "Από τον έναν στον άλλο" των: Κατερίνας Αποστολοπούλου, Βασίλη Κόκκοτα, Δάφνης Σταυροπούλου και Ειρήνης Σουργιαδάκη)

Το Cine Panteion σας προσκαλεί στην προβολή των ταινιών μικρού μήκους, που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια του μαθήματος "Παραστατικές Τέχνες ΙΙ", του καθηγητή κ. Γιάγκου Ανδρεάδη, κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού "Πολιτιστικής Διαχείρισης" του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, την ακαδημαϊκή χρονιά 2009-2010.

Οι ταινίες

* Μονάδα (13')
* Υπόγεια Διάβαση (12')
* Από τον έναν στον άλλον (9')
* Ονειροβάτης (21')

μετά την προβολή τους στο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας, θα προβληθούν τη Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010 και ώρα 20.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας.

Ιερά Οδός 48 και Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-136, Αθήνα

Θα χαρούμε να μας τιμήσετε με την παρουσία σας.

Από το ιστολόγιο
http://cinepanteion.blogspot.com

Ίδρυμα «Τάκης Σινόπουλος», Ποιητικό Εργαστήρι 2010-2011

2010-09-14T23:41:00.001+03:00

Eάν είσαι νέος ή νέα από 18 έως 30 ετών, αγαπάς την ποίηση και γράφεις ποιήματα δήλωσε συμμετοχή στο Ποιητικό Εργαστήρι του Ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος» που θα λειτουργήσει από το Φθινόπωρο του 2010 έως την Άνοιξη του 2011.
* Στείλε με το ταχυδρομείο, συμβατικό ή ηλεκτρονικό, 3-5 σελίδες δείγμα της ποιητικής σου δουλειάς. (Συμπλήρωσε: ιδιότητα, ηλικία, διεύθυνση, τηλέφωνο)
* Μέρος της ποιητικής σου δουλειάς στο Εργαστήρι θα δημοσιευθεί την επόμενη χρονιά στο περιοδικό του εργαστηρίου «Τα Τετράδια του Ελπήνορα», ενώ θα έχεις την ευκαιρία να γνωρίσεις και να συνεργαστείς από κοντά με σημαντικούς εκπροσώπους της σύγχρονης ελληνικής ποίησης.
* Όσοι επιλεγούν θα βραβευθούν με το εφάπαξ σπουδαστικό επίδομα των 300,00 ευρώ.

Ο κύκλος των σπουδών θα είναι διετής. Ο πρώτος χρόνος θα είναι αφιερωμένος στη ελληνική και ο δεύτερος στην ευρωπαϊκή ποίηση.

Τις εργασίες του Ποιητικού Εργαστηρίου θα διευθύνουν η ποιήτρια και φιλόλογος Τασούλα Καραγεωργίου και η ποιήτρια και καθηγήτρια του πανεπιστημίου Αθηνών της αγγλικής λογοτεχνίας Λιάνα Σακελλίου.

Το ποιητικό Εργαστήρι λειτουργεί από το Φθινόπωρο εώς την Άνοιξη του επομένου έτους στην έδρα του Ιδρύματος στον Περισσό.

Δηλώσεις συμμετοχής το αργότερο έως 30 Σεπτεμβρίου 2010. Το Ίδρυμα θα βεβαιώνει, με επιστολή του —έντυπη ή ηλεκτρονική— την παραλαβή.
Οι ποιητικές εργασίες να στέλνονται στην έδρα του Ιδρύματος: Τάκη Σινόπουλου 22, 111 42 ΠΕΡΙΣΣΟΣ, ή —συνιστάται ιδιαιτέρως— με e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Ιδρύματος: elpenor@otenet.gr
Πληροφορίες στο τηλέφωνο 210-2583416, ώρες 10-13 κάθε πρωί.

Πρώτη πεινασμένη ιστορία

2010-08-24T17:35:00.007+03:00

Μια μαυροφορεμένη γυναίκα καθισμένη στο πλατύσκαλο ενός καθρέφτη πλέκει με λευκή κλωστή την ιστοριογραφία από τα αποσπασμένα ξεροκόμματα του κόσμου. Στις αυλακώσεις του προσώπου της ρέει ο χρόνος, τραυματισμένος από τα πρωινά ξυπνήματα και τους θρήνους των οριστικών αποχωρισμών. Στο κουβάρι της έχει τυλίξει όλη τη γη και
όπως ξεδιπλώνεται γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει…

Εκείνο το γυμνό πρωινό μαζεύτηκαν για το έσχατο συσσίτιο οι μνήμες όλης της ανθρωπότητας η βουβαμάρα των κλειστών παράθυρων και η φλυαρία των τρελών σε μια ουρά απέραντη να εκτείνεται πέρα από τον ρημαγμένο ορίζοντα των πεινασμένων. Το γεύμα ήταν λειψό ψωμί και σούπα από κρέας σάπιο πρώτα όμως σέρβιραν καφέ κάτι πενθούσαν ποιος θυμάται μια γυναίκα αρχίζει να γελάει ρίχνοντας κάτω το βάζο της επισημότητας το γέλιο απλώνεται στους μύες του σώματος της και το αναγκάζει σε μια ακανόνιστη σύσπαση ηχεί στην τελειωτική έκφραση ενός κύκλου που κλείνει και οφείλει στον κόσμο έναν μορφασμό που να μη θυμίζει θάνατο ένας άντρας την πλησιάζει είναι τυφλός ακολουθεί τον ήχο όλοι οι άλλοι κάνουν πίσω την αγκαλιάζει σφιχτά μια ακτίνα φωτός τους σημαδεύει ρουφάει το γέλιο απ΄το στόμα της
η ακτίνα τους πυροβολεί.

α.κ.
σκίτσο: Γιώργος Τσόπανος

Broken glass eye

2010-08-13T21:34:00.005+03:00

"Sir William Gull" by George Tsopanos

Sometimes I can see you walk down the streets
Walking and talking alone in the dark
Sometimes I can see you walk down the streets
I see you through my broken glass eye

Someday I will leave you and I’ ll follow some freaks
I ‘ll leave you walking straight up to this mark
Someday I will leave you and i’ ll follow some creeps
I used to forgive you I used not to cry

Somehow I know that you ‘ll never believe me
You ‘ll just keep on walking on glasses and blood
Somehow I know that you ‘ll never believe me
The moon will stop rising, the laughter’ll be sad

Somewhere I’ ll be watching you coming along
In a magic sphere with whispers and spells
Somewhere I’ ll be watching you coming along
In my broken glass eye, in heavens, in hells

e.s.

Εγχαράξεις

2010-08-11T19:09:00.003+03:00

Μέσα στα θραύσματα της απώλειας πασχίζω να ανασυνθέσω στις μνημονικές εγγραφές των γέλιων/χαραγμένα στο τραπέζι/στην πολυθρόνα/στα εγκεφαλικά στρώματα που κυλιστήκαμε /επιστρέφω/ καθαρός πόνος/ το πρόσωπο ίδιο/ οι αιώνες που πέρασαν πέρασαν μόνο στα κομμένα νύχια/ και τα μαλλιά/ ίσως και στα άγνωστα πρόσωπα που στοιβάχτηκαν στα μάτια μας/ λέξεις/ εκθέματα από πρόσφατες ανασκαφές/ σχεδιασμοί μιας εκδίκησης στην κόψη του τυχαίου/ σε αθώες ερωτήσεις στριμώχτηκε μια φευγαλέα επιθυμία που σφήνωσε στο παράθυρο/χτύπησε/ γύρισε πίσω και με κάρφωσε κατευθείαν στο στήθος/η άγνοια των μορφασμών/ και ο στρόβιλος της μέρας να με στέλνει κατευθείαν στο άπειρο/ πάλι μακριά σου/ η φωνή/ να νανουρίζει μέσα μου ανήσυχα βρέφη/ να πω τη λέξη ολόκληρη/ σήμερα θα φάω όλο μου το φαγητό/ ο πόνος κατοικεί στο στομάχι/και κάπως έτσι ημερεύει.

α.κ.

τοκ τοκ

2010-08-02T04:16:00.009+03:00

Ας υποθέσουμε πως ζω μέσα σε μια βαλίτσα. Η βαλίτσα είναι το σπίτι μου. Οι φίλοι μου όταν θέλουν να μ' επισκεφθούν βγαίνουν απ' τα διαμερίσματά τους και χτυπούν ευγενικά τη βαλίτσα μου με τους δεύτερους συνδέσμους των δαχτύλων τους. Κοιτάζω από μια μικρή τρύπα του λουκέτου, αλλά δε βλέπω ποτέ κανέναν. Έτσι δεν τους ανοίγω. Μια νύχτα, ενώ κοιμόμουν, νόμιζα πως είδα ένα όνειρο. Ήρθαν, λέει, να μ' επισκεφθούν τέσσερις εντελώς ξένοι άνθρωποι, οι γείτονες αργότερα είπαν πως τους έβλεπαν για πρώτη φορά, στην πραγματικότητα κανείς δεν τους είχε ξαναδεί ποτέ. Φορούσαν γκρίζα κοστούμια και ασπρόμαυρα λουστρίνια, φαίνονταν πολύ καθωσπρέπει. Χτύπησαν αρκετές φορές. Δεν άνοιξα, αφού από την τρύπα της κλειδαριάς δε φαινόταν κανείς. Το επόμενο πρωί, σήκωσαν τη βαλίτσα, ο καθένας από μια γωνία και τη μετέφεραν για ώρες, ψάλλοντας. Ήμουν σίγουρη πως ήταν όνειρο απ' το οποίο δεν μπορούσα να ξυπνήσω, όμως ήταν αλήθεια, ένα σπίτι- βαλίτσα απ' το οποίο δεν μπορούσα να βγω. Ύστερα τα φτυάρια χωρίς κλάματα.
Ευτυχώς, είναι κατ' ευχήν ελαφρύ το χώμα που με σκεπάζει, κι έτσι μπορώ και σας μιλάω. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, πως ζω μέσα σε μια βαλίτσα κάτω από τη γη.

ε.σ.

Μικρές ενδοφλέβιες υποθετικές

2010-07-30T01:55:00.003+03:00

Και εκείνο το γέλιο
όταν έπεσε στο πάτωμα
πόσο εύκολα έγινε κομμάτια

Ένα σπασμένο γέλιο

να αντηχεί στη βουή του κόσμου
οτι κάποτε
προσπαθήσαμε για λίγη χαρά
Και ότι ίσως
μας δόθηκε λίγη χάρη

Αν όλα άρχιζαν ξανά

Αν

Το μυαλό μου
απλωμένη μπουγάδα
να στεγνώσουν τα τραύματα

Αν όλα άρχιζαν ξανά
Αν

Μέσα στα συντρίμμια της γλώσσας
ψάχνω μια σύνταξη
να αρθρώσει το άρρητο

Αν όλα άρχιζαν ξανά
Αν

Θα ακονίσω τις πιο αιχμηρές σιωπές
να μαχαιρώσω τη φλυαρία του κόσμου

Αν όλα άρχιζαν ξανά
Αν

Να φτιάξω έναν τρόπο καινούργιο
με μεταχειρισμένα υλικά

Αν όλα άρχιζαν ξανά
Αν

Επιθυμώ μια γραμμή αγάπης
να χαρακώσει τις πτυχώσεις του εγκεφάλου μου

Αν όλα άρχιζαν ξανά
Αν

Μικρές ενδοφλέβιες χαράς
στα θολωμένα ξημερώματα

α.κ.

Νεγκατίφ

2010-07-18T18:24:00.005+03:00

Δεν έχω σπίτι.
Ζω σε ένα παλιό ενυδρείο. Βγαίνω μόνο για να το καθαρίσω κι ύστερα πάλι μέσα. Δεν έχει πόρτα, οι φίλοι μου δε μ' επισκέπτονται, δεν ξέρουν -λένε- από πού να μπουν. Καμιά φορά κάποιος μου πετάει μια παλιά εφημερίδα που λιώνει μες στο νερό πριν προλάβω να τη διαβάσω, κι έτσι κρυώνω περισσότερο.
Δεν έχω σπίτι.
Ασχολούμαι συνεχώς με μπουρμπουλήθρες και καμιά φορά κοιτάζω την ουρά μου και γελάω. Μετά από λίγο δε θυμάμαι τίποτα.
Δεν έχω σπίτι. Μόνο νερό. Ούτε να κολυμπήσω ξέρω, κι ούτε έχω ποτέ διψάσει.

ε.σ.

Ξεχειλίζω μαύρο

2010-07-10T16:01:00.001+03:00

Ι
Μια ρυτίδα χάραξε στο πρόσωπο μου
την ανείπωτη γραφή των μορφασμών.

ΙΙ
Άρρωστη η ομορφιά στο πρωινό παράθυρο.
Θρυμματισμένες λέξεις ληγμένων προσευχών.
Ανακύκλωση φθόγγων.

ΙΙΙ
Κουβάρι.
Το κεφάλι μου κουβάρι.
Ψάχνω την αρχή του νήματος
να ξεκινήσω να ξετυλίγω αυτόν τον στρογγυλό όγκο
-λέξεις, μνήμες και σιωπές-
αλλά τίποτα.
Κάπου εκεί μέσα
βρίσκομαι τυλιγμένη κι εγώ.
Ό,τι ειπώθηκε.
Ό,τι ξεχάστηκε.
Θέλω να έρθει κάποιος και ν΄αρχίσει να με ξεπλέκει.
Κι έπειτα να με πλέξει βελονάκι.
Και στις γιορτές να με στρώσει στο τραπέζι
με τα καλά μαχαιροπήρουνα και κεράκια.
Έτσι, να δοθεί ένας τόνος γιορτής
στο κουρασμένο μου μυαλό.

VI
Άλλοτε γίνομαι καρέκλα
Άλλοτε χτύπος ρολογιού
Άλλοτε κούνια
Άλλοτε καθρέφτης
Άλλοτε τρένο
Άλλοτε κρεμάστρα
Άλλοτε φέρετρο.
Είναι και κάτι φορές που παίρνω ανθρωπόμορφη όψη.
Και τότε τρομάζω.

V
Και στις άχρωμες μέρες θα ψάχνω για λίγο πράσινο
Γιατί χρόνια ξεχειλίζω μαύρο.

α.κ.

Ιστορία ονόματος

2010-06-29T22:42:00.003+03:00

Κάποτε, ένας άντρας ξέχασε το όνομα του. Θυμόταν που απέκτησε όλες τις ουλές στο σώμα του, αλλά όχι το όνομα του. Θυμόταν γιατί έκτισε εκείνον τον τοίχο μπροστά από τους ανθρώπους, αλλά όχι το όνομα του. Θυμόταν πότε φύτρωσαν κάγκελα στην πόρτα του, αλλά όχι το όνομα του. Θυμόταν πότε αγόρασε αυτές τις βαριές κουρτίνες, αλλά όχι το όνομα του. Θυμόταν πότε άφησε απλήρωτο το τηλέφωνο, αλλά όχι το όνομα του. Θυμόταν πότε κλείδωσε όλες τις πόρτες, αλλά όχι το όνομα του. Έτσι, που ήρθαν τα πράγματα, μάλλον δε θα του χρειαζόταν πια. Δεν ήταν ανάγκη να συστηθεί σε κανέναν.

α.κ.

Suicidal

2010-06-19T03:01:00.007+03:00

Ο άντρας ξυπνάει κάθε πρωί στις οχτώ, κλείνεται σ’ ένα δωμάτιο και κατασκευάζει μνήμες. Έχει πολλά υλικά και όλα τα χρώματα, τις φτιάχνει ανάλογα με τα κέφια του. Μόλις κλείσει οχτάωρο, το μεσημέρι, σταματάει. Τότε, αρχίζουν να του χτυπάνε το κουδούνι διάφοροι μυστήριοι τύποι, διάφανοι από την αϋπνία. Εκείνος μπορεί και τους βλέπει, γιατί έχει κατασκευάσει κάποτε για τον εαυτό του μια μνήμη διάφανων ανθρώπων. Αγοράζουν τις καινούργιες μνήμες όσο όσο, και φεύγουν ευτυχισμένοι. Κανείς δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει μια ξένη μνήμη, είναι ανήθικο. Τις νύχτες που ο άντρας ξεκουράζεται, οι διασώστες έχουν πολλή δουλειά. Η πόλη γεμίζει διάφανα πτώματα, βρίσκονται στα πιο απίθανα σημεία. Κρεμασμένα στη γέφυρα , στριμωγμένα στα πορτ μπαγκάζ, κουλουριασμένα σα γάτες στις ρόδες φορτηγών, σε τηλεφωνικούς θαλάμους, στους αρμούς των πεζοδρομίων, μέσα σε γραμματοκιβώτια. Η αστυνομία αναζητά συνεχώς κόσμο να αναγνωρίσει τα πτώματα. Νεκροί ή ζωντανοί, κανείς δε θυμάται τίποτα, κι έτσι η διαδικασία αυτή κρατάει για χρόνια. Οι νεκροί μπαίνουν σε μεγάλα ψυγεία, οι κατασκευασμένες μνήμες γίνονται πολύχρωμα παγάκια και λαμπυρίζουν αιώνια. Ο ζωντανός αυτός άντρας μια φορά, έκανε το χρέος του.

ε.σ.

ιστορία εντατικής

2010-06-18T23:15:00.001+03:00

Κάποτε, μια γυναίκα μπήκε σ΄ένα λευκό δωμάτιο και ξάπλωσε σ΄ένα κρεβάτι εντατικής θεραπείας. Ξάπλωσε εκεί για μέρες, ώσπου το σώμα της μούδιασε εντελώς. Κανείς δε θυμόταν τι ήταν αυτό που έφερε αυτή τη γυναίκα σ΄εκείνο τον χώρο. Κάποιο ατύχημα ίσως ή κάτι…Τις ώρες επισκεπτηρίου μαζεύονταν όλες οι ανομολόγητες ενοχές της, κάποια ορφανά χάδια, ένα άδειο βλέμμα από αγαπημένο πρόσωπο, ένας ανεπίστρεπτος χαιρετισμός, κάτι νύχτες χωρίς χάδι, ένας χρόνιος εθισμός, μια ψυχαναγκαστική τελετουργία, φαντασιακοί φόνοι και εκείνη η έντονη αίσθηση του να νιώθει ξένη και υπό διαρκή απειλή ακόμα και στις «κρυψώνες» της. Κι ενώ εκείνη βρισκόταν στην τρομακτική θέση της εντατικής, το ψυχροπολεμικό κλίμα των εκλεκτών συγγενών της συνεχιζόταν γύρω από το αγνώστου αιτίας πάσχον σώμα της. Ένα απόγευμα σηκώθηκε λοιπόν όρθια ξαφνικά. Φώναξε «Όλοι έξω». Ντύθηκε. Και πήρε εξιτήριο. «Έγινε κάποιο λάθος», είπε στους γιατρούς. «Ψαλιδάκι για τα νύχια έπρεπε να πάρω. Να κόψω κάποιους εκλεκτούς δεσμούς».

α.κ.

Μεγάλα σχέδια

2010-06-10T15:56:00.007+03:00

ακούω φωνές μέσα από το καλάθι των αχρήστων σκύβω να δω και βλέπω στο βάθος τρεις ανθρώπους γύρω από ένα τραπέζι για φως έχουν μόνο ένα μικρό κερί συζητούν χαμηλόφωνα πιθανόν για να μην τους καταλάβω που σχεδιάζουν εκεί μέσα βαθιά προσηλωμένοι το τέλος του κόσμου

ώσπου ο ένας κάνει μια αδέξια κίνηση πέφτει κάτω το μικρό κερί και παίρνει φωτιά το σπίτι

ε.σ.

ιστορία καπνού

2010-06-01T19:32:00.003+03:00

Κάποτε μια γυναίκα κάπνισε με μανία. Κάπνισε μια παρατεταμένη σιωπή στην οποία για πρώτη φορά δεν το έβαλε στα πόδια, κάπνισε μια κρίση πανικού σε μια πολύβουη κεντρική πλατεία, κάπνισε μια συνάντηση μ΄έναν άγνωστο στην οποία ένιωσε κάπως άβολα, κάπνισε ένα απρόσμενο χάδι από αγαπημένο πρόσωπο, κάπνισε μια τελεσίδικη απώλεια κάποιου που αγάπησε πολύ, κάπνισε ένα παράπονο που δε βρήκε ποτέ δρόμο στη φωνή, κάπνισε μια χρόνια αναμονή μιας τρυφερής σκηνής, κάπνισε κάποιες ξέμπαρκες ενοχές, κάπνισε λέξεις που ψιθύρισε στο σκοτάδι, κάπνισε μνήμες από προδοσίες, κάπνισε αγχωμένα πρωινά ξυπνήματα, κάπνισε κάτι ακατανόητα όνειρα, κάπνισε το παραμύθι που της αφηγήθηκε μια γυναίκα ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, κάπνισε, κάπνισε, κάπνισε. Και έπειτα έβηξε.

α.κ.

Προκήρυξη Ιδρύματος "Τάκης Σινόπουλος"

2010-05-27T16:44:00.004+03:00

Ίδρυμα «Τάκης Σινόπουλος»

Ποιητικό Εργαστήρι
2010-2011

Εάν είσαι νέος ή νέα από 18 έως 30 ετών, αγαπάς την ποίηση και γράφεις ποιήματα δήλωσε συμμετοχή στο Ποιητικό Εργαστήρι του Ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος» που θα λειτουργήσει από το Φθινόπωρο του 2010 έως την Άνοιξη του 2011.
* Στείλε με το ταχυδρομείο, συμβατικό ή ηλεκτρονικό, 3-5 σελίδες δείγμα της ποιητικής σου δουλειάς. (Συμπλήρωσε: ιδιότητα, ηλικία, διεύθυνση, τηλέφωνο)
* Μέρος της ποιητικής σου δουλειάς στο Εργαστήρι θα δημοσιευθεί την επόμενη χρονιά στο περιοδικό του εργαστηρίου «Τα Τετράδια του Ελπήνορα», ενώ θα έχεις την ευκαιρία να γνωρίσεις και να συνεργαστείς από κοντά με σημαντικούς εκπροσώπους της σύγχρονης ελληνικής ποίησης.
* Όσοι επιλεγούν θα βραβευθούν με το εφάπαξ σπουδαστικό επίδομα των 300,00 ευρώ.

Ο κύκλος των σπουδών θα είναι διετής. Ο πρώτος χρόνος θα είναι αφιερωμένος στη ελληνική και ο δεύτερος στην ευρωπαϊκή ποίηση.

Τις εργασίες του Ποιητικού Εργαστηρίου θα διευθύνουν η ποιήτρια και φιλόλογος Τασούλα Καραγεωργίου και η ποιήτρια και καθηγήτρια του πανεπιστημίου Αθηνών της αγγλικής λογοτεχνίας Λιάνα Σακελλίου.

Το ποιητικό Εργαστήρι λειτουργεί από το Φθινόπωρο εώς την Άνοιξη του επομένου έτους στην έδρα του Ιδρύματος στον Περισσό.

Δηλώσεις συμμετοχής το αργότερο έως 30 Σεπτεμβρίου 2010. Το Ίδρυμα θα βεβαιώνει, με επιστολή του —έντυπη ή ηλεκτρονική— την παραλαβή.
Οι ποιητικές εργασίες να στέλνονται στην έδρα του Ιδρύματος: Τάκη Σινόπουλου 22, 111 42 ΠΕΡΙΣΣΟΣ, ή —συνιστάται ιδιαιτέρως— με e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Ιδρύματος: elpenor@otenet.gr
Πληροφορίες στο τηλέφωνο 210-2583416, ώρες 10-13 κάθε πρωί.

Καλοκαιρινό

2010-05-22T02:08:00.004+03:00

δεν μπορώ να κοιμηθώ σηκώνομαι στολίζω το σπίτι μαγειρεύω κρύβω κέρματα μέσα στα συρτάρια κάτω από το χαλί μέσα στα βιβλία κάτω από ποτήρια παίρνω ένα μαχαίρι να μοιράσω τα κομμάτια σταυρώνω κάνω πως είναι παραμονή πρωτοχρονιάς καλώ όλους μου τους φίλους δεν εμφανίζεται κανείς όμως δεν απογοητεύομαι σαν έρθει η ώρα σβήνω τα φώτα κλείνω την τηλεόραση κι εκείνη συνεχίζει να φωνάζει Ησυχία! να υποδεχτούμε την τρέλα που έρχεται

ε.σ.

Μόνο λέξεις.

2010-05-13T03:15:00.001+03:00

Γεννήθηκα στο ράγισμα του κόσμου. Τράφηκα με τη σάρκα μου. Αρρώστησα από εμπύρετες μοναξιές. Με νανούρισε μια φωνή, παρατεταμένο φωνήεν, η χάρη του θηλυκού γένους. Τρόμαξα -εισβολή του ξένου μέσα στη μήτρα. Σφράγισα με ενοχή τη γεύση της χαράς. Ξέρασα σε διαδρόμους δηλητηριώδη νεύματα. Φίλησα πειρατικά μάγουλα. Ανακάλυψα τη χημεία του χαρτιού με το μελάνι. Ορκίστηκα πτώσεις σε βρεγμένες μπουγάδες. Χόρεψα στο ρυθμό της απόγνωσης. Μέθυσα από αλκοολούχα απουσία. Σιγομουρμούρισα την ομορφιά των γυμνών σωμάτων. Κατάπια την καταχνιά του κόσμου. Σήκωσα στους ώμους μου τα πετρωμένα βλέμματα. Χάθηκα στους αντικατοπτρισμούς. Έπαιξα το παιχνίδι των ενοχών. Ενσωματώθηκα σε θλιβερούς μικρόκοσμους. Καταμέτρησα τις ύστατες ανάσες. Συγύρισα τις ακατάστατες μνήμες. Άρθρωσα την κραυγή σε λέξεις. Σιχτίρισα τους παρατεταμένους χειμώνες. Έσπειρα σιτάρι στην αυλή μου. Άφησα ίχνη πριν μπω στα δαιδαλώδη μονοπάτια του μυαλού. Συναντήθηκα με τους ανθρώπους όχι στους γκρεμούς μα στις ανοιχτές εκτάσεις. Σκιαγράφησα τις φωτεινές μέρες. Ένιωσα το απέραντο κάλλος της ύλης. Ο χρόνος σκάλισε στο σώμα μου την ιστορία του. Κι έγινα ολόκληρη ένα στόμα. Ποτέ για φιλιά. Μόνο λέξεις.

α.κ.

Νυστερία

2010-05-02T04:01:00.007+03:00

Χτες το πρωί θέλω να πεθάνω. Στις ειδήσεις μιλάνε συνεχώς για έναν τύπο που κακοποίησε το άλογό του μέχρι θανάτου. Μετά δείχνουν μια γυναίκα που μου μοιάζει καρμπόν, είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση, έκκληση αιμοδοσίας. Πηγαίνω στο νοσοκομείο, κάτι άθλιοι νοσοκόμοι με ξεσκισμένες βρώμικες γάζες για πρόσωπα, παίρνουν όλο μου το αίμα, δε μ’ αφήνουν ούτε μια σταγόνα όσο κι αν τους παρακαλάω. Ύστερα το βάζουν σε κουβάδες, ειδικές αποστολές το μεταφέρουν και το αδειάζουν στην άσφαλτο. Ο τελευταίος κουβάς μισός, μια καθαρίστρια σφουγγαρίζει κόκκινους τους διαδρόμους. Μένω για λίγες μέρες στη μέση του δρόμου και όταν έρχεται το μέλλον γυρίζω πίσω με τα πόδια. Σε άλλη χώρα είναι το σπίτι μου. Πόσο σκληρός είναι αυτός ο κόσμος και ποιός πετάει τις ζωές μας στα σκουπίδια; Να δυο πράγματα που δεν θα μάθουμε ποτέ.

ε.σ.
(φωτό)

2010-04-29T19:38:00.000+03:00

έχω μια λέξη

2010-04-22T12:41:00.002+03:00

Έχω μια λέξη καρφωμένη στα χείλη μου και μια καταραμένη σιωπή στην καρδιά μου έχω έναν πόνο που επιστρέφει τα ξημερώματα και μου ζητάει πίσω όλες τις ευτυχισμένες μέρες μου έχω μια θλίψη μεθυσμένη να ξερνάει στα πεζοδρόμια καρφωμένα βλέμματα έχω ένα φυλακισμένο παράπονο να δίνει το ρυθμό σε αποσυντονισμένους λυγμούς έχω μια πρόστυχη αλήθεια να διαλύει τακτοποιημένες μνήμες στα ντουλάπια ένοχων ιστοριών έχω αναίμακτες φλυαρίες που γεμίζουν παράδοξα κενά έχω ένα γέρο στη γλώσσα μου να λέει όλα τα βρώμικα αστεία έχω ένα ζευγάρι φτερά στην ντουλάπα να ονειρεύονται τα μεγάλα ταξίδια έχω ένα βλέμμα ξεχειλισμένο από αλμύρα να δίνει γεύση σε ένδοξα ψέματα έχω ένα εισιτήριο στην τσέπη μου για να ακυρώνει τη μεγάλη φυγή έχω ένα μαχαίρι κάτω απ΄ το μαξιλάρι μου να πραγματοποιεί όλους τους φαντασιακούς φόνους έχω έναν εχθρό κολλημένο στο πίσω μέρος του μυαλού μου να απειλεί να διαλύσει την τάξη έχω έναν προδότη μέσα στο σπίτι μου που καταστρέφει τα οικογενειακά γεύματα έχω ένα δρόμο στο δρόμο μου να φτιάχνει νέους δρόμους έχω ένα κέρμα στο κεφάλι μου που πληρώνει τα διόδια στα σύνορα της λογικής έχω ένα πρόσωπο στον τοίχο μου να προσθέτει μορφασμούς στην δίνη των εποχών έχω ένα χάδι στα δάχτυλα μου να αναμένει ένα σώμα να λυτρωθεί έχω ένα χαμόγελο κρυμμένο στο πρόσωπο μου
για σένα
και μια λέξη να στην ψελλίσω όταν επιστρέψεις
από την απουσία.

α.κ.

Ανακοίνωση

2010-04-14T01:00:00.002+03:00

Κι έτσι κατάλαβα
την αγωνία των ανθρώπων
να μάθουν το μέλλον τους.
Θα μείνω κάτω απ’ τις κουβέρτες
να περιμένω
τον επόμενο αιώνα

ε.σ.

2010-04-11T00:43:00.003+03:00

φωτό: Μαριάντζελα Χατζησταματίου

Φράση από το ημερολόγιο νεαρού άντρα.

«Πρώτη ημέρα του Νέου Έτους»

«Πώς να γλιτώσω από εμένα»;

α.κ.

Οδός Λήθης 3.836, Διαμέρισμα πρώτο, Όροφος πρώτος

2010-03-30T16:34:00.001+03:00

Σελίδα ημερολογίου Νεαρού άντρα

«Πεντηκοστή μέρα του Νέου Έτους»

«Το πρωί παρατηρούσα το βάρος του σύμπαντος στο παράθυρο. Η επανάληψη καρέ αφήνει τη συνέχεια με ένα κενό. Ξέρω πως δεν είναι έτσι (ή κοιτούσα αλλού). Ό, τι έχει περάσει φαίνεται μια στιγμή. Κι όμως από μια τυχαία συνάντηση γλώσσας γίνεται όλος ο χρόνος. Ο χρόνος ολόκληρος. Έχει αέρα απόψε. Καρφώνω το μυαλό στους εντοιχισμένους ήχους. Γαυγίσματα, κόρνες, νανουρίσματα και σιωπές. Η σιωπή στην επιφάνεια και οι ήχοι πίσω. Αυτό συμβαίνει κυρίως τα βράδια. Προσθέτω στη μνήμη στερέωση, αλλά πάντα σε μικρές δόσεις. Κάποιος πέρασε και μιλούσε μόνος. Η ώρα είναι περασμένη. Όπως πάντα πριν. Βουτάμε στην εποχή των ιπτάμενων μπαλκονιών».

α.κ.

Γιάννης Ζελιαναίος, ο Διάβολος πάνω σε στρατσόχαρτο

2010-03-23T14:20:00.001+02:00

Τετάρτη 24 Μαρτίου και μετά της 20:00

στο cafe bar 37, Εμμανουήλ Μπενάκη 37 και Σόλωνος, (Τηλ. 210-3815429)

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Γιάννη Ζελιαναίου

«Ο Διάβολος πάνω σε στρατσόχαρτο» από τις εκδόσεις Ενδυμίων

Η νόσος των δακρύων σε αριθμούς

2010-03-22T02:05:00.011+02:00

Κρατάει στα χέρια της μια μεγάλη σκάλα κάποιος της ανοίγει την πόρτα μπαίνει στο σούπερ μάρκετ τοποθετεί τη σκάλα στη μέση ενός διαδρόμου ανεβαίνει στο δεύτερο στο τρίτο σκαλοπάτι κοιτάζει προσεχτικά στα ράφια θέλει να βάλει στο καλάθι της δεκάδες μπουκάλια μαλακτικο ρούχων και διακόσια πενήντα φακελάκια έτοιμες σούπες σε σκόνη τα κοιτάζει προσεχτικά σε λίγο θα τα αγοράσει αφού πρώτα βεβαιωθεί πως περιέχουν αρκετά συντηρητικά ώστε να μην αποκτήσει καμία νέα ρυτίδα αυτό το μήνα.
Γυρίζει στο σπίτι της βάζει κρέμα ημέρας κρέμα νύχτας κρέμα μέρα νύχτα κρέμα σώματος κρέμα ματιών κρέμα σώμα μάτια δεν υπάρχουν ακόμα κρέμες γι’ αυτό που την απασχολεί αλλά δε βαριέσαι καταπίνει τέσσερα ροζ χάπια με εκχυλίσματα σπάνιων φυτών του Αμαζονίου δεκαεπτά γαλάζια χάπια που καταπολεμούν τη νόσο των δακρύων βάζει ένα μακρύ βυσσινί νυχτικό μπαίνει μέσα στο ψυγείο και κοιμάται ξυπνάει νωρίς από τη φασαρία της βιοτεχνίας με τους καθρέφτες ακριβώς απέναντι απ’ το σπίτι· στον ύπνο της όμως γελάει τόσο πολύ που το ψυγείο τραντάζεται γελάει για ώρες ονειρεύεται, λέει, πως κάτι μυστήριοι άνθρωποι αυτοκτονούν μέσα στους καθρέφτες της βιοτεχνίας, κάποτε- θέλοντας να διαπιστώσω το εύρος της αποτελεσματικότητας των φαρμάκων- της διηγήθηκα μια πολύ θλιβερή ιστορία για έναν ηλικιωμένο κύριο που σκοτώθηκε πέφτοντας μια νύχτα σ’ έναν υπόνομο ενώ η οικογένειά του έτρωγε και έπινε και γλεντούσανε σε μια ταράτσα κι αυτή σοβάρεψε ακόμα περισσότερο το άκαμπτο πρόσωπό της και είπε:

Ο θάνατος είναι πάντα μια αστεία υπόθεση.

ε.σ.

Οδός Λήθης 5.620, Μεγάλος τοίχος σε εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο

2010-03-15T22:48:00.004+02:00

Ενυπόγραφο σύνθημα με μαύρη ανεξίτηλη μπογιά.

Ποιό γέλιο θα χωρέσει την απέραντη χαρά μας;

Ρήξη Μήτρας

α.κ.

2010-03-12T03:03:00.001+02:00

Οδός Λήθης 25, Γυάλινος Τοίχος Εταιρείας Ηλεκτρισμού

2010-03-06T00:10:00.004+02:00

Ενυπόγραφο σύνθημα με μαύρη ανεξίτηλη μπογιά.

Ποιο τραγούδι θα νανουρίσει τους ενήλικους εφιάλτες μας;

Ρήξη Μήτρας

α.κ.

ατυχίες

2010-02-27T21:38:00.004+02:00

Ένα αυτοκίνητο περνάει με κόκκινο και
γίνεται θρύψαλα
πάνω σ’ έναν τοίχο
Σ’ ένα άλλο φανάρι ένας μετανάστης
προσπαθεί να πουλήσει ό, τι δεν κατάφερε να πουλήσει κανείς μέχρι τώρα
Μια μάνα σφίγγει στην αγκαλιά της με δύναμη
ένα μωρό και το σκάει
Το χαλάκι της εξώπορτας αρχίζει να πετάει
αρνούμενο την ταπεινότητά του
Ένα βιολί τρελαίνεται κι ακούγεται
σαν πιάνο
Ένα πιάνο τρελαίνεται κι ακούγεται
σαν σφυρί που καρφώνει στραβά ένα καρφί στον τοίχο
Εκεί κρεμάω έναν τεράστιο καθρέφτη
κι αυτός πέφτει
και γίνεται χίλια κομμάτια
Εφτά χρόνια γρουσουζιά ακόμα,
[έχω κι ένα υπόλοιπο απ’ τον παλιό λογαριασμό]
Ένα ρολόι
γίνεται μολύβι
ένα μολύβι γίνεται νανούρισμα
ένα νανούρισμα γίνεται
μοιρολόι
κι έτσι πάλι ξαγρυπνώ.
Ένα κουνούπι αυτοκτονεί υπερήφανο
πίνοντας το αίμα του
για να μην το σκοτώσω·
μ’ αυτό τον τρόπο παραμένει νεκρό για πάντα

Εν ολίγοις, θέλω να σας πω πως
αλλάζουν τα πράγματα

ε.σ.

Οδός Λήθης 768, Διαμέρισμα πέμπτο, Όροφος τρίτος

2010-02-20T23:51:00.001+02:00

Μονόλογος γυναίκας απευθυνόμενος σε άντρα που παρακολουθεί τηλεόραση.

«Πάνω κάτω.
Πάνω κάτω.
Πάνω κάτω.
Τώρα απελπίζομαι με μέτρο κι αυτό μόνο τα βράδια.
Παθιάζομαι με συνταγή του γιατρού κι αυτό την άνοιξη.
Σφάγιασα όλες μου τις εμμονές και τις έριξα στον κάδο ανακύκλωσης.
Στην επόμενη «ζωή» τους θα γίνουν οι χαρές μου.
Τα δύο τελευταία χρόνια φύτρωσαν φτερά στο σώμα μου δύο φορές.
Μόνο που ήταν μικρά ακόμη και δεν μπόρεσα ποτέ να πετάξω.
Τα πότιζα κάθε μέρα δύο φορές πρωί και απόγευμα αλλά τίποτα.
Όταν είπα σε μια περαστική γυναίκα ότι είμαι άγγελος
με κοίταξε πανικοβλημένη.
Θεώρησε μάλλον ότι ψεύδομαι.
Όμως εγώ, είχα αποφασίσει ότι θα λέω σε όλους την αλήθεια
όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό.
Αναμένω λοιπόν την επανάληψη της πράξης για να φτιάξω το ρόλο μου. Αποφάσισα επίσης να μην πω ποτέ ξανά σε κανέναν την αλήθεια μου.
Απλά να πετάξω.
Δεν μπορεί.
Τότε θα με πιστέψουν.
Πρέπει να με πιστέψουν.
Δε μπορεί…»

α.κ.

Το βασίλειό σου

2010-02-15T23:01:00.010+02:00

Αυτές οι μέρες έχουν πάντα αίσιο τέλος
Μάγισσες ηττημένες που θα φύγουν
Χρυσές πλεξίδες σε παράθυρα που ανοίγουν
Δράκοι που πέφτουνε νεκροί από ένα βέλος

Μη βγεις ποτέ μέσα από τις σελίδες
Εκεί θα είσαι η δική μου αγαπημένη
Με μάγους και με ξωτικά τριγυρισμένη
κι απ’ τις δικές μου τις στεγνές ελπίδες

Θα ‘ρθω και θα σε πάρω κάποιο βράδυ
Σαν πρίγκιπας με το άτι σαν ιππότης
Κουτσός και μολυβένιος στρατιώτης

Ή ακόμα, με της μάχης το σημάδι
Σα βάτραχος, σαν κύκνος ή σα λύκος
Μα όπως και να ‘χει, πληγωμένος ως συνήθως

ε.σ.

Οδός Λήθης 1.251, Φρεσκοβαμμένος τοίχος Δημοσίου Κτιρίου.

2010-02-11T15:37:00.003+02:00

Ενυπόγραφο σύνθημα με μαύρη ανεξίτηλη μπογιά.

Ποιο ουρλιαχτό θα αντέξει τον πανικό μας;

Ρήξη Μήτρας

α.κ.

Smoking kills

2010-01-31T17:47:00.007+02:00

Καπνίζω ασταμάτητα.
Ένα σπίρτο που έχει μεγάλο στόμα έλεγε όλη τη νύχτα
Κάπνισε κάπνισε κάπνισε
και δε με άφησε να κλείσω μάτι.
Ένα τηλέφωνο έγινε σφυρί
και προσγειώθηκε σ’ ένα κεφάλι. Το άνοιξε στα δύο
κι από μέσα βγήκαν χιλιάδες λέξεις.
Και κάπου εδώ αρχίζει το όνειρο.
Απαγορεύεται η καταγραφή κι έτσι
μη έχοντας τι άλλο να κάνω
τριγυρνάω στις παιδικές χαρές.
Έρχεται λοιπόν αναπόφευκτα μια μέρα που
φτιάχνω ένα μαγικό φίλτρο
και κάνω τις ελεύθερες ώρες
παντοτινές

ε.σ.

Οδός Λήθης 225, Διαμέρισμα έκτο, Όροφος τρίτος

2010-01-22T04:37:00.006+02:00

Μήνυμα σε τηλεφωνητή

«Αυτή τη στιγμή λείπω. Άφησε μήνυμα μετά τον χαρακτηριστικό ήχο»

«Θα βρεθούμε στον έσχατο χτύπο των ρολογιών.
Μου χρωστάς ένα γέλιο στο μπαλκόνι»

α.κ.

Η βροχή μέσα

2010-01-22T04:19:00.006+02:00

περίσσεψαν μόνο αυτά εδώ τα ψίχουλα
ένα μολύβι
ένα στόμα που γελάει
ένα φλιτζάνι από καφέ άπλυτο για αιώνες
ένα θυμωμένο ρούχο
που δεν ήρθες
μια τσαλακωμένη επιθυμία που ταξίδεψε ποδοπατούμενη απ' το πλήθος
την πάτησα κι εγώ κάποτε
πλήθος ήμουν
δεν την είδα
τώρα περίσσεψαν μόνο αυτά εδώ τα ψίχουλα
θα τα αφήσω
να ζήσουν ήσυχα
για πάντα
πάνω στο τραπέζι
και θα μετακομίσω

ε.σ.

Οδός Λήθης 44, Διαμέρισμα τρίτο, Όροφος δεύτερος

2010-01-13T11:01:00.002+02:00

Κάθε βράδυ η γυναίκα στο τρίτο διαμέρισμα του δεύτερου ορόφου έβγαινε στο μπαλκόνι της και άνοιγε διάπλατα το στόμα της αφήνοντας να δραπετεύσει στην πόλη μια κραυγή, αντηχώντας λύπες και μοναξιά.
Η κραυγή, άλλοτε καρφωνόταν στο παρμπρίζ ενός διερχόμενου αυτοκινήτου, άλλοτε έτρεχε αλαφιασμένη και ημίγυμνη στο δρόμο ενώ οι περαστικοί πανικοβλημένοι της έκαναν χώρο για να περάσει, άλλοτε πάλι εισέβαλε στην κατάψυξη κάποιου γειτονικού σπιτιού.
Μια νύχτα, η κραυγή αρνήθηκε να βγει από τον φάρυγγα. Έκανε την αντίστροφη κίνηση, επιστρέφοντας μέσα της. Και το σώμα της γυναίκας άρχισε να συσπάται. Αυτό κράτησε για μέρες, για μήνες, για χρόνια. Ώσπου ένα παγωμένο σούρουπο ξεψύχησε. Κι έγινε η κραυγή ύστατη ανάσα θανάτου.
Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το θρυμματισμένο παρμπρίζ ξαναέγινε ενιαίο γυαλί. Και οι περαστικοί περπάτησαν πάλι ήρεμοι στο σκοτεινό δρόμο και οι πάγοι στην κατάψυξη έλιωσαν. Και όλα τα μπαλκόνια του κόσμου γκρεμίστηκαν μονομιάς. Να μη βγει κανείς έξω ξανά. Κανείς. Ποτέ πια…
α.κ.

το ποίημα

2010-01-08T14:50:00.002+02:00

Το ποίημα λέγεται
ένα όνομα ανθρώπινο
και θα χαθεί τα μεσάνυχτα
Έχει κάτι από τον ύπνο σου
και το νανουρίζει
Τελικά στριφογυρνάει συνέχεια
γύρω από τον εαυτό του
Ψέματα!
φωνάζει εκείνος που οδηγεί
Δεν είμαι εγώ αυτός.

ε.σ.

Της μιας χρήσης ή Καλή Χρονιά

2009-12-30T22:22:00.004+02:00

Έγιναν καραμέλες οι σκέψεις μου
και χαρίζονται από δω κι από κει
Λιώνουν και σπάνε
μ’ ένα κρακ
αλλάζουν χέρια
φορώντας το ωραίο τους περιτύλιγμα
Ώσπου κάποτε γίνεται κι αυτό άχρηστο
ένα κορίτσι το κρατάει στα χέρια του
κι εκείνο
τρίζει
αιώνια
εκπληρωμένο
Μα καλά,
δε σας έχει πει ποτέ κανείς
να μην παίρνετε καραμέλες από αγνώστους;

ε.σ.

Ένα σονέτο χριστουγεννιάτικο

2009-12-23T20:45:00.014+02:00

(κι ας πεθάνουν)
Οι καλικάντζαροι και φέτος λένε
Θα ανέβουνε για να μας συναντήσουν
Θα πιούν κρασί μαζί μας θα μεθύσουν
Κι ύστερα για τη μοίρα τους θα κλαίνε

Που όλο το χρόνο δεν μπορούν να ζήσουν
σαν τους κοινούς θνητούς, τάχα τι φταίνε;
Ολημερίς βάζουν φωτιές να καίνε
Και πολεμάνε κάθε νύχτα να τις σβήσουν

Να πριονίζουν από το πρωί ως το βράδυ
της γης το δέντρο η βαρετή δουλειά τους
μα δεν αντέχουν άλλο το σκοτάδι

Θέλουν κι αυτοί να βάλουν τα καλά τους
Τα ωραία ρούχα τα μεταξωτά τους
Κι ας νιώσουν μόνο μιας αυγής το χάδι

ε.σ.

Άνεργοι Καλικάντζαροι Διαδηλώνουν

2009-12-17T00:17:00.005+02:00

φοράω ένα μαύρο ρούχο ένα ολόμαυρο κατάμαυρο ρούχο στέκομαι λίγο καλύτερα και χτυπάω την πόρτα μου ανοίγει μια πολύ ευγενική κυρία με άσπρα μαλλιά και άσπρα ρούχα κάτασπρα ολόασπρα ρούχα πολύ ευγενική στ' αλήθεια μου γνέφει να περάσω περνάω προχωράω στο μακρύ διάδρομο στον ατέλειωτο διάδρομο και μετά από είκοσι μία ημέρες φτάνω στο μεγάλο στο τεράστιο σαλόνι με την πολυθρόνα στη μέση και τις παλιές κουρτίνες το βήμα μου βαραίνει έχω εξαντληθεί από το περπάτημα τόσων ημερών χωρίς παύση χωρίς διάλειμμα χωρίς άλλο κουδούνι πέρα απ' αυτό που χτύπησα πριν είκοσι μία μέρες το βήμα μου βαραίνει πλησιάζω την πολυθρόνα τη μοναδική πολυθρόνα τη μόνη της μόνη πολυθρόνα εν μέσω αχανούς σαλονιού και μου φαίνεται κάπως σαν συνωμοτικά να μου κλείνει το μάτι κάθομαι στην αγκαλιά της βγάζω το μάυρο το κατάμαυρο ρούχο και βάζω τα κλάματα

ε.σ.

Last Wish (μια μέρα)

2009-12-09T16:10:00.000+02:00

φωτογραφία: Μαριάντζελα Χατζησταματίου

Τετάρτη
Κάθονται πολύ κοντά στο τραπέζι, τα κεφάλια τους προς το κέντρο, σχεδόν συνωμοτικά.

Τ: Πόσον καιρό είμαστε εδώ;
Σ: Καμιά βδομάδα σίγουρα.
Λ: Κανά δυο μήνες;
Π: Μπορεί κι ένα χρόνο.
Σ: Η μάνα μου θα μ’ έχει ξεχάσει.
Π: Αυτός εδώ θα βρωμίσει. (Δείχνει τον ΝΤ.)
Λ: Αυτός δεν είναι νεκρός.
( Ο ΝΤ ζωντανεύει, πλησιάζει τη Λ. Κάθονται μαζί μπροστά στην τηλεόραση)
Σ: Δεν έχω γονείς.
ΝΤ: Οι φίλοι μου θα ανησυχούν.
Σ: Δεν έχω φίλους. Μόνο…
Π: Δε θέλω να κρύβομαι άλλο.
Τ: Μόνο τι;
Π: Δε θα εγκαταλείψουμε τώρα.
Έχουμε αυτό το χρέος στην ανθρωπότητα.
Σ: Μόνο που…
ΝΤ: Ναι;
Σ: Πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα.
Τ: Κι όταν οι φήμες θα λένε πως πέθανα, εγώ θα είμαι μέσα στον υπερσιβηρικό. Θα θάψετε μόνο ένα κομμάτι ξύλο χωρίς το εισιτήριο.
ΝΤ: Να το θυμάσαι αυτό που λες τώρα.
Σ: Πρέπει να σκεφτούμε κάτι πιο αποτελεσματικό.
Εσείς οι άλλοι τι λέτε; Δεν έχουμε πολύ χρόνο, ίσως λίγες μέρες.
Λ: Εγώ δανείστηκα κάποτε ένα κρεβάτι κι ένα τραπέζι για να ξεκινήσω ένα μεγάλο ταξίδι. Όλα αυτά τα χρόνια σκέφτομαι πως πρέπει να τα επιστρέψω. Δεν ξέρω πότε, δε θυμάμαι πού κι ούτε κανείς μου τηλεφώνησε. Τελικά συνέχεια κάτι μου προέκυπτε. Δεν έφυγα ποτέ.
ΝΤ: Εγώ έφυγα κάποτε. Δεν ήθελα να ξαναγυρίσω. Με σταματούσαν παντού. Συνοριοφύλακες, μπάτσοι, με τρέχανε στα τμήματα και τέτοιες μαλακίες, υποψιάζονταν πως από κάπου το ‘χα σκάσει, αλλά δεν ήξεραν από πού.
Λ: Σε χτύπησαν;
ΝΤ: Όχι. Αλλά με κράτησαν μαζί τους για μέρες, μ’ έσερναν από δω κι από κει.
Τ: Πόσες μέρες;
Λ: Σε κατάλαβαν;
ΝΤ: Δεν πιστεύω.
Λ: Δε σε πιστεύω. Δεν ήξεραν τίποτα;
Π: Τι μέρα είναι;
Λ: Τι μέρες ήταν;
Τ: Γιατί ρωτάς;
Λ: Θέλω να μάθω.
ΝΤ: Εγώ έμαθα.
Π: Ήμουν πάνω σε μια σκηνή.
Σ: Ήμουν πίσω από μια κουίντα.
Τ: Πού το θυμήθηκες αυτό;
Σ: Από εκεί σε θυμάμαι.
Π: Δε με ξέρεις.
Σ: Από εκεί σε ξέρω.
Π: Δε με θυμάσαι!
Λ: Ωστε...
ΝΤ: Κι όταν με ρώτησαν, κοίταξα χαμηλά. Ο υποβολέας είχε πεθάνει από υπερβολική δόση μορφίνης, κι εγώ δε θυμόμουν τι έπρεπε ν’ απαντήσω, ούτε σε ποιόν απ’ όλους αυτούς που, φορώντας τα ρούχα μου προσπαθούσαν να με πείσουν πως είμαστε ίδιοι.
Π: Τραγικό!
Τ: Ναι, ναι. Σχεδόν τραγωδία.
Γέλια.
Λ: Από τότε όμως έχει περάσει καιρός.
Π: Ο ουρανός έκλεισε.
Μόνο εμείς αναγκαζόμαστε ακόμα καμιά φορά για κείνο ή για το άλλο μπας και ξεχάσουμε τον αποκλεισμένο προορισμό μας.
ΝΤ: Τώρα πια, κάποιες φορές, σαν πέφτω να κοιμηθώ, σφίγγω με δύναμη τα δόντια μου σαν ικεσία ή σαν μια απέλπιδη προσπάθεια να σφαλίσω μέσα στο κεφάλι μου αυτά που νόμισα πως φτιάχτηκαν για μένα. Κι όταν κάποιος χτυπάει την πόρτα, βλέπω τη σκιά του πάνω στο τζάμι και κάνω πως δεν είμαι μέσα. «Μα, αφού με κάλεσες», μου λέει μετά, κι εγώ πίνω μια γουλιά και δεν απαντάω.
Αν καταλάβαιναν οι άνθρωποι κάτι παραπάνω απ’ τους ανθρώπους!
Σ: Θα ‘θελα κι εγώ να βλέπω έξω, αλλά δεν έχω παράθυρα. Κι έχει κολλήσει το μυαλό μου σε μια κουρτίνα ξεθωριασμένη.
Σαν έγκαυμα.
Λ: Σ’ αγαπάω.
Π: Από πού ήρθες;
Σ: Υπάρχει ένα μέρος πίσω απ’ το χάρτη.
Λ: Αν πηγαίναμε για ένα ποτό;
ΝΤ: Πού;
Τ: Πού είναι αυτό το μέρος;
ΝΤ: Τρελάθηκες; Απαγορεύεται να βγούμε έξω.
Σ: Δεν είναι τόπος.
Λ:Ποιος θα μας δει…;
Τ: Τι είναι;
Σ: Χρόνος.
ΝΤ: Ίσως και κανένας.
(Ρίχνει μια ματιά προς τους άλλους.)
Σ: Είναι χρόνος.
Τ: Πώς άρχισε;
Σ: Ελπίζαμε πως πρώτα θα πυροβολήσουν αλλού.
Ή έστω μια προειδοποίηση.
Και ένα πρωί ο πόλεμος έγινε πραγματικός.
Ένα ανεπαίσθητο λαμπύρισμα στην άκρη της γης.
Τα ξυραφάκια ήσυχα, ξεχασμένα μέσα στις κατσαρόλες με το αίμα, οξειδώνονταν.
(παύση)
Οι μέρες περνούν.
Π: Αυτό να μην το ξαναπείς.
Σ: Οι νύχτες ατέλειωτες. (Παίρνει το σεντόνι από την Κ, τυλίγεται και πέφτει στο πάτωμα, κουλουριάζεται, σαν αντίδραση μικρού παιδιού, μένει εκεί. Η Κ παραμένει στη θέση της. Τους παρακολουθεί αλλά δεν τη βλέπουν)
Π: Μην το ξαναπείς αυτό!
Σ: Τι έπαθες τώρα;
ΝΤ: Δε μου είπες τελικά, τι του βρίσκεις;
Π: Τίποτα.
Λ: Είναι τόσο τρυφερός μαζί μου. Τον γνώρισα και στους δικούς μου.
Τ: Δεν βρίσκω τίποτα εδώ μέσα! (Ψάχνει σ’ ένα συρτάρι.)
Π: Δεν υπάρχει τίποτα για να βρεις εδώ μέσα.
ΝΤ: Δεν υπάρχει τίποτα για να βρεις μέσα μου.
Τ: Δεν μπορεί.
Σ: Δεν μπορώ άλλο.
ΝΤ : Νομίζαμε ότι κοιμόσουν.
Σ: Δεν είναι σεντόνι αυτό, η σημαία μου είναι, θα παραδοθώ.
Τ: Έχω παραδοθεί αιώνες τώρα.
Π: Όχι! Δε θα παραδοθώ ποτέ. (Βρίσκει ένα ξυράφι μέσα στο συρτάρι, το αρπάζει και πάει να κόψει τις φλέβες του, ο Τ προσπαθεί να τον σταματήσει αλλά μάταια)
Τ: Δεν θα σου κάνω αυτή τη χάρη.
ΝΤ: Δεν θα τους κάνω αυτή τη χάρη.
Σ: Να το συζητήσουμε.
Τ: Μπορώ να ξεχαστώ και να κάθομαι έτσι άπραγος για μέρες. Κάτι παράξενο μου συμβαίνει. Κάτι παράξενο υπάρχει στο κεφάλι μου. Ένα μικροσκοπικός άνθρωπος που το οργώνει απ’ άκρη σ’ άκρη. Αυτό είναι.
Λ: Τα βράδια ξυπνάει από τον ίδιο εφιάλτη. Δε μου λέει ποτέ τι βλέπει. Αλλά τον αισθάνομαι, ακούω την καρδιά του κάτω απ’ τα σκεπάσματα. Καμιά φορά την ξεριζώνει και την ακουμπάει στο κομοδίνο.
ΝΤ: Τον ενοχλεί.
Τ: Μάλλον.
Σ: Έτσι φαίνεται.
Λ: Δε βλέπω τίποτα.
ΝΤ: Είσαι τυφλή.
Λ: Το πρωί μου παίρνει πολλή ώρα να καθαρίσω τα αίματα.
Σ: Κακό σημάδι αυτό.
Λ: Όταν ξυπνάω δεν τον βρίσκω ποτέ δίπλα μου, ούτε πουθενά αλλού μέσα στο σπίτι.
Τ: Υπάρχει μόνο τις νύχτες.
ΝΤ: Σηκώνεται πριν από σένα. Κάνει ντους, πίνει καφέ, καπνίζει ένα δυο τσιγάρα και πάει για δουλειά.
Λ: Δε δουλεύει.
Σ: Δεν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος.
ΝΤ: Και πώς εξηγείς τα αίματα;
Λ: Υπάρχει σου λέω. Όλη νύχτα κάνουμε έρωτα.
ΝΤ: Δεν υπάρχουν αίματα.
Είσαι τρελή.
Λ: Δε βλέπω τίποτα.
ΝΤ: Είσαι τυφλή.
Λ: Μπορεί, αλλά μη φωνάζεις, είναι κάπου εδώ γύρω. Μας ακούει.

ε.σ.

Εγγραφή 20

2009-12-09T15:19:00.004+02:00

Φωτογραφία: Μαριάντζελα Χατζησταματίου

Κάποτε,
όλη η μνήμη θα επιστρέψει
στον τόπο του εγκλήματος
να εκδικηθεί
ανυπόφορα χάδια.
Κάποτε,
όλος ο πόνος
θα πάει στο νυφικό κρεβάτι
να ξαποστάσει
ανήμπορη μοναξιά.
Κάποτε,
ολόκληρη η ήττα θα γυρίσει πίσω
να μεταμορφωθεί μέσα στο κουκούλι της
στην υπέροχη νίκη
ενικών σωμάτων.
α.κ.

Διαπλανητική διαπλοκή

2009-11-28T00:32:00.004+02:00

Παίρνει μια πολύ λεπτή κλωστή και
τη δένει στη μια άκρη του φεγγαριού
Ύστερα
την περνάει στο λαιμό του
και σπρώχνει
το σκαμνί.
Πλημμυρίζει η νύχτα
αίμα
γήινο.

ε.σ.

Μνήμες στη φορμόλη (απόσπασμα)

2009-11-28T00:13:00.013+02:00

φωτογραφία: Μαριάντζελα Χατζησταματίου

Σκηνή 5
Κάποια. Όσο ήμουν κρυμμένη στη σιωπή ήμουν απλά θλιμμένη και παράξενη. Όταν μίλησα έγινα άρρωστη. Από πεταλούδα πίσω σε κάμπια. Αντιστροφή της μεταμόρφωσης.

Κάποιος Εγώ, παρόλα αυτά σ΄ αγαπάω ακόμα.

Μουσική. Cure – Love Song

Σκηνή 6
Κάποια Πάλι στους ίδιους τοίχους. Εγκλεισμός\ Αυτοαποκλεισμός από το έξω. Δεν είναι 2. Είναι 3. 3 είναι, όχι 2. Δεν είναι 2, 3 είναι. Θέλω να...Πάλι από το άλφα αρχίζει.

C Αν αυτοκτονήσεις πρέπει να τα περάσεις όλα απ΄την αρχή.

Κάποια...500 γράμματα περίπου ανά παράγραφο. Μία σελίδα. Τέσσερα λεπτά. Να μετρήσω τέσσερα σωματικά λεπτά. Και γυρίζω. Και πάλι. Γυρίζω. Πάλι. Να αρχίσω ξανά. Σημαίνω τη λήξη αυτής της σεμνής τελετής.
Κάτι εδώ μέσα δεν…
λ
ε
ι
τ
ο
υ
ρ
γ
ε
ι

σ
ω
σ
τ
α

γιαυτό τρίζω… γιατί φοβάμαι
γιαυτό βουίζω…γιατί έχω φαγούρα
γιαυτό ασθμαίνω…γιατί μαραίνομαι
γιαυτό βρωμάω…γιατί φυλλοβολώ
γιαυτό φταίω…γιατί σωπαίνω
γιαυτό τρέμω…γιατί παγώνω
γιαυτό σπαράζω…γιατί πονάω
γιαυτό φοβάμαι…γιατί ξεχνάω
γιαυτό…γιατί αγαπάω
γιαυτό…γιατί μισώ
γιατιμισώγιατίμισώ
γιατί γινομαι η ενοχή...και επιλέγω για κάποιον άλλον
γιατί λυπάμαι…έναν τρόπο
γιατί οικτιρώ…που μέσα του ακυρώνομαι
γιατί εκτίθεμαι…κι ότι είπα
γιατί θυμάμαι…έχει ξοφληθεί στο άδειο μυαλό.
Και γίνομαι μια προσφορά ομιλούσας μνήμης στις εκπτώσεις των εποχών.

Πρόσωπα. Ενοχών

α.κ.

Θα σου πω

2009-11-12T18:06:00.003+02:00

Κάποιος περπατάει κρατώντας αγκαλιά ένα αναπηρικό καρότσι. Το αφήνει δίπλα στον κάδο απορριμάτων. Τι κανεις εκεί; του λέω. Κατέβασα τα σκουπίδια μου απαντάει, αυτό είναι όλο.
Κάποιος άλλος σκοτώνει ένα σπουργίτι. Το βάζει σ' ένα κλουβί και το αφήνει στο πεζοδρόμιο. Διαμπερές φέρετρο. Κάποιος άλλος γελά.
Ο τελευταίος πληρώνει μια περιουσία για ένα εισιτήριο του αστικού λεωφορείου και στο τέλος αρχίζει να περπατάει κλαίγοντας. Πάμφτωχος πια.
Περπλανώμενη αγωνία, κανείς τους δεν θα είναι πια ο ίδιος. Εσύ ακίνητος, παρακολουθείς κρυφά απ’ τη γωνία κι ύστερα
εξαφανίζεσαι.
Μα πώς γίνεται;
δε με ρώτησες ακόμα.
Θα σου πώ

ε.σ.
φωτο:Ειρήνη Σουργιαδάκη

Υπεράνω Υποψίας

2009-11-11T02:22:00.004+02:00

Για να πεθάνουμε ήσυχοι. Γι’ αυτό έπρεπε ίσως ν’ ανταλλάξουμε δυο κουβέντες σ’ εκείνο το τραίνο. Ύστερα σκέφτηκα πως, και πάλι μάταιες οι προσπάθειες αφού κάθε τόσο προέκυπτε κάτι νέο που στο τέλος του ταξιδιού θα έμενε μισό. Κι ίσως τότε στ’ αλήθεια να ήταν σα να μην είχαμε πει τίποτα ή και τίποτα να μην είχαμε πει πραγματικά, όμως τι αξία έχουν οι υποθέσεις, οι σκέψεις και τι αξία οι λέξεις; Κι αυτό ήταν κάτι τόσο μακρινό όσο η αφετηρία μας και τόσο ξένο όσο ο προορισμός μας. Ήταν πια πολύ αργά. Έβγαλα λοιπόν το καπέλο του πεθαμένου κυρίου που καθόταν δίπλα και γύρισα όλα τα βαγόνια, όμως κανείς δεν είχε να μου δώσει κάποια πληροφορία για εκείνον που έψαχνα όλα αυτά τα χρόνια, ούτε καν ένα κουμπί, μόνο κέρματα που, μη ξέροντας τι να τα κάνω τα πέταξα από το παράθυρο, αφού υπέθεσα πως ίσως ο κύριος χρειαζόταν το καπέλο του- επιβαλλόταν για μια σεμνή τελετή- και σίγουρα δεν θα το ήθελε γεμάτο με την ευχαρίστηση του καθενός.

ε.σ.

Είμαι εδώ

2009-11-11T01:59:00.004+02:00

Ι

Είμαι εδώ. Μέσα στις ανύποπτες κυριακάτικες μέρες ένα σώμα να μεταμορφώνεται ξαφνικά σ΄ένα πηγάδι που από τον πάτο του ακούγονται θηλυκές φωνές πόνου μπερδεμένες χωρίς λέξεις μόνο πόνος να ζητούν βοήθεια. Ένα σώμα που έμαθε να υπομένει το γεγονός ότι κάποιες Κυριακές δεν είναι σώμα αλλά πηγάδι. Θα περάσει.

ΙI

Είμαι εδώ. Μέσα στα ραγισμένα τοπία ενός κόσμου βουτηγμένου στη λήθη. Ο αιώνας έχει ξεπουλήσει όλες τις μνήμες, όλα τα σφάλματα, όλα τα εγκλήματα. Οι ενοχές ξεπλυθήκαν στους ενενήντα βαθμούς κελσίου και στέγνωσαν με τον βαρύ χειμωνιάτικο αέρα του Δεκέμβρη. Έτος 2009. Δεν έχω άλλα παραμύθια να σας αφηγηθώ. Τα σφαγιασμένα μου παράπονα επιστρέφουν πάντα πριν ξημερώσει και μου χτυπούν την πόρτα. Περιποιούμαι τα τραύματα τους και πηγαίνω για δουλειά. Κάθε μέρα. Κάθε μέρα. Στην άκρη των βλεφάρων μου στοιβάζεται μια ολόκληρη καινούργια ιστορία. Ακονισμένη η ελπίδα για μια μάχη που είναι για να δοθεί. Αναμένω τις σάλπιγγες.

ΙΙΙ

Είμαι εδώ. Άφησα πίσω τις ενοχές και τον πόνο και έφτιαξα έναν ολοκαίνουργιο μορφασμό στο ρημαγμένο μου πρόσωπο. Δεν είναι ακόμα γέλιο. Μια υποψία ίσως χαμόγελου, μια επιθυμία έτοιμη να κατακλίσει τις μυϊκές ομάδες του προσώπου. Άφησα πίσω τις τσακισμένες εποχές των πένθιμων χαιρετισμών και αρχίζω πάλι. Να συστηθώ ξανά λοιπόν. Επιτρέψτε μου.

α.κ.

Ιστορία Σταδιοδρομίας

2009-10-25T21:43:00.001+02:00

Ήταν κάποια η οποία ήθελε, όταν μεγαλώσει, να γίνει διαφημιστικό σποτ. Είχε κουραστεί με το σπίτι της και τους φίλους της και τους γονείς και τους δασκάλους. Σχεδίαζαν τη ζωή της με έναν τρόπο που της διέφευγε. Ήξερε φυσικά πως η ζωή της θα διαρκούσε λίγα δευτερόλεπτα τηλεοπτικής προβολής. Θα στριμωχνόταν ανάμεσα σε ειδήσεις και τηλεπαιχνίδια, σε δακρύβρεχτα σήριαλ και απευθείας τηλεοπτικές συνδέσεις, αλλά θα δημιουργούσε επιτέλους ένα χώρο όπου θα συμβαίνουν όλα με πρόγραμμα, χρονομετρήσεις αενάως μέσα στην επανάληψη. Υπήρχαν βέβαια και τα περιοδικά, και το ραδιόφωνο και οι γιγαντοαφίσες και τα κάρτ ποστάλ και το Διαδίκτυο. Θα έμπαινε σε όλα τα μέσα...Και εκατομμύρια μάτια, εκατομμύρια χέρια και αυτιά θα διψούσαν για την παρουσία της. Ήταν ένας τρόπος να ζήσει για πάντα. Στα χείλη νέων ανθρώπων που δεν έχει γνωρίσει ποτέ, θα κρεμιόταν στην πόλη, θα εισέβαλλε στα ερτζιανά την ώρα που ένα ζευγάρι φιλιόταν ή κάποιος οδηγός τράκαρε...Θα έμπαινε μέσα σε όλα. Θα ήταν όλα...Και παντού...Μια εικόνα χαραγμένη στα εγκεφαλικά κύτταρα της πόλης...Ένα μουσικό μπακγκράουντ σε νύχτες μοναξιάς, σε εμπορευματικές διαδρομές...Είχε αποφασίσει άλλωστε ότι θα ήταν μια επιτυχημένη διαφήμιση. Χαρούμενη και ερωτική, έξυπνη και κινηματογραφική...Θα κέρδιζε βραβεία σε φεστιβάλ, θα την διαπραγματεύονταν διάσημες εταιρίες του χώρου...Κι όταν τα χρόνια θα περνούσαν, εκείνη θα έμπαινε με τη σειρά της στην Ιστορία, σα μια πρωτοποριακή κίνηση στο χώρο των διαφημιστικών, σε βιβλία και χρονικά και αφιερώματα. Θα είχε κρυφά νοήματα που θα λειτουργούσαν στο μυαλό χιλιάδων ανθρώπων και θα ήταν σα να ζούσε κι εκείνη μέσα τους... Μια δυνατή στιγμή και έπειτα θα περιπλανιόταν σε διάρκειες επικοινωνιακού χρόνου. Να γεμίζει χώρους, χρόνους, σκέψεις κενές...Θα έδινε στο βασίλειο του τίποτα την μαγική εικόνα της...
Πέρασε μέρες ολόκληρες στο δωμάτιο της δουλεύοντας το σενάριο, γράφοντας μουσικά κομμάτια, σχεδιάζοντας σελίδες...Η ιδέα που την γοήτευε περισσότερο ήταν ότι θα μπορούσαν να την βλέπουν άπειρα μάτια τηλεθεατών ταυτόχρονα σε πολλά μέρη του κόσμου...Θα την πρόσεχαν επιτέλους...Θα ήθελαν να ακούσουν τι θέλει να τους πει...Με έναν τρόπο θα γινόταν σημαντική...Σκέφτηκε πολλές φορές ότι ίσως είναι παράξενο να θέλει κάποιος να γίνει διαφήμιση...Αλλά όλοι θέλουν να γίνουν κάτι όταν μεγαλώσουν...Είναι σπουδαίο να θέλεις να γίνεις κάτι...Άλλοι θέλουν να γίνουν πρωτοσέλιδο ή εξώφυλλο ακόμα κι αν φώναξαν σε ένα κανάλι «Σκατά στην κοινωνία του θεάματος»... Αυτοί μέσα σε λίγες μέρες καταλήγουν σε κάδους ανακύκλωσης ή στις χωματερές της πόλης...Εκείνη όμως;

α.κ.

επετειακό λαβ στόρι

2009-10-25T20:33:00.014+02:00

Θυμάμαι πως κάποτε, σε μια εποχή απροσδιόριστη μέσα στο χρόνο, κάθε πρωί που άνοιγα το παράθυρο, από κάτω στο μεγάλο δρόμο γινόταν παρέλαση. Κάθε μέρα. Για μήνες. Μπορεί για χρόνια. Κάθε μέρα βηματισμοί, κάθε μέρα βολές, χειροκροτήματα, εμβατήρια, ομιλίες, χαιρετισμοί, ήταν παράξενη εποχή κι όπως φαίνεται ξεχασμένη. Μόνο κάποιοι τύποι πολύ ηλικιωμένοι πια, σαν κι εμένα, ίσως κάτι να μπορούν να θυμηθούν και να σας εξηγήσουν... Δεν μπορώ να σας πω που θα τους βρείτε. Είναι διασκορπισμένοι σ' όλο τον κόσμο κρυμμένοι μέσα σε μνήματα επαρχιακών νεκροταφείων, παριστάνοντας τους πεθαμένους γιατί φοβούνται. Εγώ δεν κατάλαβα ποτέ. Γι' αυτό είμαι ακόμα εδώ. Κάποια στιγμή πάντως εγκατέλειψαν τον κόσμο όλοι αυτοί οι θορυβώδεις άνθρωποι των παρελάσεων και η πόλη γέμισε ησυχία. Σταμάτησαν οι βηματισμοί κι οι εορτασμοί. Παντού ησυχία. Μέσα στα σπίτια, πίσω απ' τις πόρτες, μες στα ντουλάπια, στα συρτάρια, στα ηχεία, στα σχολεία. Μέσα στα πακέτα των τσιγάρων, στις οθόνες των τηλεοράσεων, στο μπουκάλι του κρασιού, στους σωλήνες του νερού, στους αρμούς, κάτω απ' το χαλί, στις εγκοπές του κλειδιού. Πηχτή ησυχία ήρθε και γέμισε όλα τα κενά. Ήρθε απρόσκλητη, έκατσε πάνω τους και τα γέμισε. Έκλεισε όλες τις τρύπες. Τα νερά της βροχής δεν έβρισκαν διέξοδο πουθενά και λίμνασαν, τα ποντίκια πέθαναν μες στις φωλιές τους νηστικά, τα κουμπιά δεν μπορούσαν να κουμπώσουν, τα στόματα να κλείσουν, όλα ήταν μπουκωμένα με ησυχία. Τρύπωνε στις πρίζες, στα σιφόνια, έμπαινε παντού και δεν έβγαινε από πουθενά. Χωρούσε και στο πιο μικρό κενό, σε έναν πόρο του δέρματος, στη διάτρηση ενός εισιτηρίου, ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ανάσαιναν κουλουριασμένοι, που υπόσχονταν τα σώματά τους ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ χωμένοι ο ένας στον άλλον, μέσα σ' ένα τρεμοπαίξιμο του ματιού. Παντού.

Θα αγκαλιάσω στοργικά την παραδοξότητα. Η ελευθερία αυτή δικαιωματικά της ανήκει.

ε.σ.

υστερόγραφο

2009-10-15T12:56:00.003+03:00

Ένας κουτσός μ’ ένα ποδήλατο ταξιδεύει τον κόσμο. Έτσι ξαναγίνονται όλοι οι δρόμοι που κάποτε αμφέβαλλαν για τους εαυτούς τους.
Η βροχή τρυπώνει στο ψυγείο και μένει εκεί για πάντα. Έτσι δεν ξεπλένεται πια κανένα πάθος.
Κι όταν αρχίζει να πέφτει ο ήλιος ορθώνονται κάτι θηριώδεις αφαιρέσεις και τρώνε ό,τι απέμεινε απ’ τη μέρα.

Εν ολίγοις, συμβαίνουν τρομαχτικά πράγματα στον κόσμο.

Γι’ αυτό κι εγώ, όταν φοβάμαι, θα κλείνομαι σ’ ένα μικρό κουτί και εκεί μέσα θα ζω όλα μου τα όνειρα.

υ.γ.
Για να μη λες αργότερα πως δεν στο είπα.

ε.σ.

Είμαι παντού, δεν είμαι πουθενά.

2009-10-15T11:45:00.000+03:00

«Δεν είμαι πουθενά.
Είμαι παντού.
Είμαι όλοι οι τρόποι... όλοι οι ρόλοι. Δεν είμαι κανείς. Εδώ μέσα δεν είμαι κανείς. Δεν έχω πρόσωπο.
.........
Είμαι ο πελάτης που έχει πάντα δίκιο, είμαι ένα ζευγάρι κουρασμένα πόδια, είμαι καθαριστής τουαλέτας, είμαι ένα βλέμμα που πυροβολεί, είμαι ο φύλακας της οικογενειακής γαλήνης, είμαι ένα ανθρωπιστικό βλέμμα σε ένα παιδί με απλωμένο χέρι, είμαι ένα χάδι στο μουλιασμένο μάγουλο ενός εσωτερικευμένου πόνου, είμαι η ενοχή, είμαι η αηδία, είμαι ένα όμορφο αυτοκίνητο με καμπύλες, είμαι το δελτίο ειδήσεων των οκτώ, είμαι ένα δελτίο στοιχήματος, είμαι ένα παγωμένο χαμόγελο πίσω από ένα γκισέ, είμαι μια σκόπιμη καθυστέρηση της παραγγελίας, είμαι ένα απελπισμένο γραπτό μήνυμα, είμαι ένα εισιτήριο για μια ροκ συναυλία στο πιο ιν εναλλακτικό κέντρο της πόλης, είμαι μια γεμάτη σακούλα με αξεσουάρ για όλες τις συναυλίες του μήνα, είμαι ένα κλεισμένο τραπέζι σε ανατολίτικο ρεστοράν, είμαι ο επόπτης της σχέσης του χρόνου και του έργου, είμαι θηριοδαμαστής παιδικών εκρήξεων, είμαι μια ζαβολιά και ένα ψέμα, είμαι η πόρτα που κλείνει μετά από έναν οικογενειακό καβγά, είμαι μια αστεία γκριμάτσα, είμαι μια σκισμένη κάλτσα, είμαι δύο ώρες σκοπιά σε ένα άδειο «εχθρικό» στρατόπεδο, είμαι τα κυβικά μου, είμαι ένα αεράκι πάνω σε ένα κουρασμένο πρόσωπο, είμαι το σεντόνι που κοιμόταν εκείνος χθες, είμαι ο πρωινός καφές, είμαι ένα χειμωνιάτικο ταξίδι με τρένο, είμαι όλοι οι φαντασιακοί φόνοι μου, είμαι ένα χάπι αδυνατίσματος, είμαι οι φόβοι μου, είμαι τέσσερις δόσεις αλκοόλ,
είμαι μια είδηση για κάποιους πυροβολισμούς που ακούστηκαν τη νύχτα στις παρυφές της πόλης, είμαι ό,τι θυμάμαι, είμαι ό,τι ξεχνάω, είμαι η εθνική συνείδηση, είμαι μια μάσκαρα για έντονες βλεφαρίδες, είμαι το θέαμα και η καταγγελία του θεάματος, είμαι ο φόβος της ανεργίας, είμαι ένα παπούτσι νούμερο σαράντα πέντε που πατάει ένα κεφάλι κάτω, είμαι οι συγκινήσεις του ποδοσφαίρου, είμαι ένα γραπτό μήνυμα φλερτ, είμαι η εθνική ενότητα, είμαι μια προσευχή, είμαι μια κατάρα, είμαι μια ανίατη ασθένεια, είμαι ένα κουτί ψυχοφάρμακα, είμαι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στα σύνορα, είμαι το κοινωνικό αίτημα για ασφάλεια, είμαι ένα χαμόγελο πίσω από ένα καλυμμένο γυναικείο πρόσωπο, είμαι ένας αθώος καταναγκασμός, είμαι ένας εκφοβιστικός πυροβολισμός, είμαι η φιλοδοξία, είμαι μια γενετική ανωμαλία, είμαι μια ένστολη γατούλα, είμαι μαύρα σέξι εσώρουχα, είμαι η πρώτη δόση το 2014, είμαι μια μεγάλη κοριτσοπαρέα, είμαι ο βασικός μισθός, είμαι μια βόλτα στο κέντρο με τα πόδια το βράδυ, είμαι μια νυχτερινή περιπολία, είμαι μια εξακρίβωση, είμαι τα λευκά μου δόντια, είμαι τα περιττά κιλά μου, είμαι τα ξεσπάσματα μου, είμαι ό,τι αγαπάω, είμαι ό,τι μισώ,
........
Είμαι ο εχθρός χωρίς πρόσωπο.
Είμαι ένα άφαντο δίκτυο κατακερματισμών.
Είμαι η επιβεβαίωση του κατακερματισμού και η διάψευση του.
Είμαι παντού.
Δεν είμαι πουθενά».

α.κ.

ατυχές ημερολόγιο

2009-10-07T11:38:00.013+03:00

29/10
Κάποιος δεν κοιμήθηκε ακόμα, ίσως ξαγρυπνά ή απλώς περιμένει.
Κάποιος άφησε τα φώτα ανοιχτά.
Να φοβηθούν οι κλέφτες.

1/11
Τώρα είναι κλειστές όλες οι πόρτες. Σιγή ιχθύος όλος ο πλανήτης γέμισε λέπια.
Ίσως επειδή μπήκε Νοέμβρης κι εσύ ακόμα να γυρίσεις.

10/12
Όλη νύχτα έβλεπα εφιάλτες. Χθες και προχθές δεν κοιμήθηκα. Ποιός φταίει;
Ακόμα και ο τυφλός με το ακορντεόν προτίμησε να χαθεί μέσα στο πλήθος.
Και πόσα ακόμα αγνοούσαμε…

25/12
Καμιά φορά σου πιάνω την κουβέντα πριν ακόμα γυρίσεις. Μπας και μικρύνει ο δρόμος κι έρθεις νωρίτερα.

30/1
Με βγάζεις από το πόρτ μπαγκάζ. Μου λες, «έλα, πάμε πίσω στο σπίτι.»

28/2
Ο καιρός περνάει.

20/3
Θύμισέ μου να αναρρώσω.

ε.σ.

Ιστορία της λέξης

2009-09-27T13:31:00.003+03:00

Ήταν κάποιος που μισούσε τις σιωπές. Όλες τις σιωπές. Της αμηχανίας, της έκπληξης, του έρωτα, της μοναξιάς, της πόλης, του δωματίου μετά τις δύο τα ξημερώματα, της εντατικής, της αμνησίας, της κουβέντας, της άγνοιας, της μνήμης, του χορού, της αναχώρησης, του χωρισμού, της αϋπνίας, της δειλίας, της οργής, της φυγής, του μίσους, του πόνου, της ζητιανιάς, του χαδιού, της τυφλής γυναίκας στη Σταδίου, του κοιμισμένου, του κρεμασμένου, της καταστροφής, της λεηλασίας, του καμένου χωριού των Βαλκανίων, της προδοσίας, της ρουφιανιάς, του βιασμένου σώματος, του τρομαγμένου βλέμματος. Όλες τις σιωπές. Κυρίως τις δικές του σιωπές. Κυρίως αυτές. Αυτές που θα μπορούσαν να φανερώσουν με τον πιο καταφανή, έκδηλο, αδιάψευστο, ακλόνητο και αδιάσειστο τρόπο την αδυναμία του και την κενότητα που επεκτεινόταν σταδιακά στις αισθήσεις του και σιγά- σιγά κυρίευε ολόκληρο το σώμα του. Τις σιωπές οι οποίες είχαν την αδιαφιλονίκητη δύναμη να καταστρέψουν όλες του τις απόπειρες και να διαλύσουν σε εκατομμύρια θραύσματα τους καθρέφτες της εικόνας που σχημάτιζε για χρόνια τώρα. Ένα πάζλ χωρίς τέλος και αρχή σε ένα μόνο χρώμα και μια τονικότητα. Έτσι, γινόταν όλος ένα τεράστιο στόμα από όπου ξεχύνονταν ένας σωρός ρήματα, επιρρήματα, υποκείμενα, αντικείμενα, σύνδεσμοι και σημεία στίξης προφορικών ακατάληπτων αφηγήσεων. Οι προτάσεις παρατάσσονταν σε επιθετικούς προσδιορισμούς καθορίζοντας το πεδίο της οροθετημένης ζώνης του λόγου. Ή μάλλον, για να είμαι ακριβής, ενός νευρωτικού και επαναλαμβανόμενου λογυδρίου χωρίς διακοπές, ώστε να μην αποκαλυφθεί περίτρανα ο καθοριστικός ρόλος όπου είχαν διαδραματίσει στην εξέλιξη του και στη ζωή του ολόκληρη οι (αν-)ασφάλειες και οι ενοχές. Κάθε παραμικρή και ασήμαντη κίνηση κάθε λέξη που είχε ξεστομίσει. Μιλούσε έτσι ακατάπαυστα, μόνος στο σπίτι και στο δρόμο και στο λεωφορείο και στις δημόσιες τουαλέτες. Ήταν η εποχή της ανακατάληψης του χαμένου εδάφους. Μια επεκτατική λεξιλογική κίνηση η οποία στόχευε όλα τα μέτωπα. Διέκοπτε ακόμα και τον εαυτό του. Σήμερα σηκώθηκε νωρίς από τους θορύβους του δρόμου της λαϊκής. Κάλεσε σπίτι κόσμο. Γνωστούς και φίλους, κυρίως όλους εκείνους που τον ξεχνούσαν τον προηγούμενο χρόνο. Έφτιαξε φαγητό με τα ίδια του τα χέρια. Καθάρισε, έπλυνε, ξεζούμισε, έβρασε, σέρβιρε. Τη γλώσσα του κι όλες τις λέξεις, με πατάτες στο φούρνο. Η βραδιά έκλεισε με μια παρατεταμένη κραυγή στην ταράτσα των φλύαρων μικροαστικών ιστοριών από το στρατό, την πρώτη φορά, κάποιες διακοπές με μια κοριτσοπαρέα, τη δουλειά, τη γειτονιά και τα καθημερινά σήριαλ, τα κουτσομπολιά της διπλανής πόρτας. Μια κραυγή στα παράθυρα μιας παγωμένης, χυδαίας λέξης. Της σιωπής.

α.κ.

Νitrogen narcosis

2009-09-27T13:20:00.003+03:00

Στις γιορτές συνηθίζω να βγάζω κάποιες ημέρες απ’ το ημερολόγιο.
Τις χρησιμοποιώ για να διορθώσω τα λάθη της υπόλοιπης χρονιάς.
Καμιά φορά στρέφω το κεφάλι μου πίσω και σκαρφίζομαι τρόπους να βγω απ’ το κάδρο.
Τα απογεύματα όμως,
ήμασταν όλοι εκεί,
μια τεράστια οικογένεια,
έρχονταν ακόμα κι αυτοί που είχαν πεθάνει γιατί η παρουσία σ’ αυτές τις συγκεντρώσεις ήταν υποχρεωτική.
Για να περάσει η ώρα, η μητέρα μου έστρωνε να κοιμηθώ στο πλατύσκαλο. Ύστερα έρχονταν τα παιδιά και ξέστρωναν τις κουβέρτες μου για να γελάσουν.
Τελικά ποτέ δεν είχα ένα μέρος να κοιμηθώ
κι ας ήμουν εγώ που κανόνιζα εκείνες τις συγκεντρώσεις.
Δε διαμαρτύρομαι για τις ωραίες ιδέες.

ε.σ.

Μια νύχτα, πολύ παλιά

2009-09-08T19:49:00.007+03:00

Πράσινες σατέν κορδέλες αγωνίζονται για μια πιο αξιοπρεπή θέση μέσα στο σύμπαν. Καμιά φορά απογοητεύονται και πέφτουν. Πάμε λίγο πιο πίσω. Τι γύρευα εκεί; Κάποιος με τράβηξε απ’ το μπουφάν και μ΄ έβαλε με τη βία στο ξένο όνειρο.

Πολύχρωμοι κύκλοι στον αέρα. Ουράνιο τσίρκο. Εσύ μουρμούριζες κάτι τραγούδια ξεχασμένα, κανείς δεν κατάλαβε πως τις πληγές τις έκανα μόνη μου με μυστικό όπλο. Τώρα δεν μπορώ να κουνηθώ, θα περιμένω τις πρώτες βοήθειες.

Ένα κορίτσι ακρωτηριασμένο, καθισμένο στην άκρη του κύματος προσπαθεί ν’ αγκαλιάσει τον κόσμο. Ύστερα ο Θυμός. Άναψε ένα ακόμα τσιγάρο, είμαι το αντίθετο της Θύμησης, είπε. Το άλλο της γένος κι ίσως το άλλο μισό της. Στο μεταξύ, οι προθέσεις κροτάλιζαν τόσο δυνατά, που σκέπαζαν το ρολόι.
ε.σ.

Ιστορία Εποχής Κυνηγιού

2009-09-08T19:10:00.003+03:00

Ήταν κάποιος που έβλεπε όνειρα χωρίς να κοιμάται...Στριμωγμένος στο κρεβάτι του έφτιαχνε ροές εικόνων και ήχων και θραύσματα από ιστορίες. Ήταν ένας τρόπος χωρίς σχέδιο και πρόγραμμα. Κάτι που συνέβαινε τυχαία στα ερείπια της συνείδησης...
Ένα βράδυ, πετούσε στο δωμάτιο με την πόρτα μισάνοιχτη για να μη συγκρουστεί με το κρεβάτι και την ντουλάπα και την πολυθρόνα. Κάποιος περαστικός ή γείτονας νόμισε ότι ήταν πουλί και τον πυροβόλησε στο δεξί φτερό. Ήταν η εποχή της θήρας και η πόλη είχε γεμίσει ένοπλους κυνηγούς...Προσγειώθηκε στο κρεβάτι, ενώ το τραυματισμένο φτερό του πλημμύρισε το δωμάτιο με φόβους, αντικείμενα καθημερινής χρήσης , ένα κινητό τηλέφωνο που άρχισε να χορεύει σαν ξεχαρβαλωμένο, ένα βιογραφικό σημείωμα που γέλαγε ακατάπαυστα, ένα πιστολάκι που φυσούσε παγωμένο αέρα στην λεκάνη, το ποδήλατο που είχε φύγει από το σπίτι μικρός, δύο κουτιά με φάρμακα, ένα τραγούδι που του χάρισε κάποιος που χτύπησε σε ένα τροχαίο, ένα λυγμό από μια γυναίκα που αγαπούσε πολύ, αλλά το έβαλε στα πόδια όταν εκείνη έμεινε έγκυος και σλόγκαν διαφημίσεων για τα λευκά του δόντια και τα βρώμικα εσώρουχα του και πολλές άπειρες ειδήσεις από το δελτίο των 8 και ένα σκισμένο χάρτη του κόσμου και μια γέφυρα που κοίταζε όλη τη μέρα χτες και μια πτώση που ετοίμαζε χρόνια τώρα, σε όλα τα ύψη της πόλης και όλα τα υπόγεια της μοναξιάς του...Το μόνο που δεν μπορούσε να καταλάβει, ήταν ποιά ήταν εκείνη ακριβώς η στιγμή που έβγαλε φτερά...Πριν ή αφότου εμφανίστηκε ο κυνηγός;

α.κ.

Φιλοξενούμενος για δεύτερη φορά... Μάνος Βαρυπάτης

2009-09-08T19:00:00.000+03:00

...όμως ξέρεις,
τα όμορφα ιστιοφόρα
κρύβουν τη θάλασσα
η ανάγκη την επιθυμία
τα μάτια σου
τον απέραντο κόσμο
κι εγώ λογικός
γι' αυτό χωρίς ποίηση.

hands up? I surrendered

2009-08-19T14:37:00.006+03:00

Συνηθίζω να σηκώνομαι απ' το κρεβάτι όταν όλα τα ρολόγια δουλεύουν λάθος. Σου κλείνω τότε ένα ραντεβού, κι αργώ, αργώ πολύ, χρόνια πολλά να έρθω.
Δεν ξέρω για σένα,
αλλά εγώ μια φορά
πολύ στεναχωριέμαι.

ε.σ.

no tears

2009-08-16T19:58:00.002+03:00

Καθ' οδόν.

2009-07-19T01:08:00.000+03:00